Wat muziek met je doet

Ik ben gek op muziek. Van jongs af aan: met mijn cassetterecorder nam ik liedjes op van de radio of pakte ik de klassieke muziek lp’s van mijn ouders. Toen ik 13 of 14 was kreeg ik mijn eerste stereotoren. Met CD-speler! Ik was de eerste in de klas weet ik nog. En ik was altijd met mijn walkman op stap. We wisselden liedjes uit door op <PLAY> en <REC> te drukken en op tijd een nummer te stoppen. Nog steeds draai ik veel muziek. Niet altijd, als ik me echt moet concentreren moet het stil zijn. Maar dat zijn vaak maar een paar minuten ๐Ÿ˜‰ Muziek maken is wat anders: ik moest verplicht op blokfluitles. Wat een drama. Ik weet nog steeds niet wat mij dat opgeleverd heeft. Nou ja, ik kan noten lezen… En blokfluiten… op mijn 18e heb ik mezelf aangeleerd gitaar te spelen. En nog steeds tokkel ik af en toe. En eerlijk: op school was het leuk hoor: een meester met gitaar voor de klas. Beter dan een blokfluit. 😉

Ik betrapte me erop dat ik dezelfde drang had als mijn ouders. Nou ja, drang.. ik vind het belangrijk dat kinderen met muziek bezig zijn. Qua creativiteit, qua ontwikkeling. Maar ik wil ze wel de keuze geven _wat_ ze mogen spelen. Die ‘fout’ maakte ik bij mijn zoon: daar kocht ik een gitaar voor en hij ging op gitaarles. Sjonge, ik vond het koel, maar hij vond er geen klap aan. Het blokfluitsyndroom.. Mijn blokfluitsyndroom beter gezegd.

Mijn meiden mochten zelf kiezen. En dan zie je iets moois ontstaan. Heel langzaam, maar wel met de nodige motivatie. Al is het door de weeks heel stil en staat de woensdag in het teken van ‘kak, ik heb m’n huiswerk nog niet gedaan en wordt de sax in elkaar gezet en de piano open geklapt. Maar… het resultaat mag er zijn!

Qua luisteren.. tja, hoe dat opvoedkundig zit. Geen idee. Elke zondag kreeg ik het vroeger voor de kiezen. Na de kerk werd de lp opgezet – van Bach tot Mozart, van Chaupin tot Verdi, van List tot Wagner. Wat dat betreft ben ik redelijk klassiek opgevoed ๐Ÿ™‚

Het meest interessante was dat ik op school leerde wat de componisten wilden vertellen: het verhaal. En dat fascineerde mij. Ik ging dingen herkennen thuis, ik ging zelf de muziek opzoeken en ontdekken wat er bedoeld werd (los van de opera’s). Ik ploos het uit.

Dat heb ik bij mijn kinderen nooit gedaan: ergens voelt het als gemiste kans, maar het kan nog. Als ik klassiek draai wordt het wel gewaardeerd. Al kan ik beter meegaan in de laatste hits op Tiktok of Youtube en geloof me: daar zit een duidelijke generatiekloof. Ik sta er wel open voor. Samen naar nummers luisteren, het origineel opzoeken, thuis of onderweg een playlist aan. En andersom waarderen ze mijn muziek ook. Het leuke is, als ik terugkom van Down the Rabbit Hole, ik vaak enthousiast ben over 2 of 3 nieuwe bandjes – de kinderen nemen dat klakkeloos over, tot mijn verbazing. Ha, en de jaloezie toen ik vorig jaar Lil’ kleine daar tegen kwam en vroeg of ik op de foto kon met hem ๐Ÿ˜‰

Zelf muziek maken is mooi. 2 jaar geleden heb ik een kickstart project gesteund: een muzikale bal – de Oddball. Dat leek me geweldig voor de kinderen. Haha, nou ja, ten eerste voor mezelf, maar het concept: muziek componeren met een stuiterbal leek me fascinerend! Je kan je volledige creativiteit er in kwijt, dans, bewegen, fantasie, beleving. Volgens de makers kan ik ‘m volgende week thuis verwachten. Ik ben benieuwd ๐Ÿ™‚

Muziek is belangrijk voor de ontwikkeling. Muziek luisteren maar vooral muziek maken. Mark Mieras heeft daar een wetenschappelijk artikel aan gewijd.

Zijn conclusie:

Het onderzoek naar de effecten van muzikale training is nog in volle gang en zal de komende jaren nog meer licht werpen op de invloed van muziek op hersenontwikkeling. De belangrijkste conclusies kunnen reeds worden getrokken. Zelf muziek maken heeft aanzienlijk meer impact dan passief luisteren naar muziek. Door de invloed op de ontwikkeling van het auditieve systeem raakt muzikale training bij kinderen aan primaire functies als luisteren, taalverwerving, leesvaardigheid en emotionele intelligentie. Muzikale training ondersteunt de behandeling van dyslexie. Deze trainingseffecten zijn laagdrempelig: ze treden al op bij extensieve muzikale activiteit. Intensievere muzikale training heeft nog bredere effecten, onder andere door verbeterde concentratie en een verhoogde integratie van hersendelen.

Een interessant boek is “Iedereen is muzikaal, wat we weten over het luisteren naar muziek” geschreven door prof. Henkjan Honing. Het eerste hoofdstuk kan je gewoon lezen en het geeft zoveel inzicht in wat muziek doet met kinderen.

Op de website https://www.iedereenismuzikaal.nl/ zijn interessante video’s te zien. Het is echt fascinerend wat muziek met mensen doet – en hoe belangrijk het is om aan te bieden en te laten maken!

Mensen zeggen al gauw dat ze gek zijn op muziek maar het niet kunnen ‘geven’ of ‘maken’. Veel professionals die met kinderen werken (PM-ers, leerkrachten) laten het muzikale deel al snel achterwege. Dat zie je in de basisschool aan de hapklare methodes (zoals Muziek Meester!) om toch muziek enigszins op het rooster te laten staan en tegenwoordig de digibordlessen (zoals Kazoo) of dit hele aanbod: https://www.meermuziekindeklas.nl/nl/praktische-tips/digitale-muziekmethoden/2541/

Onzin zegt Henkjan – iedereen kan het!

Betekenis

Het valt mij op dat het mij de laatste jaren meer om de tekst gaat, de inhoud. Het verhaal achter het liedje. Dan realiseer je je ineens dat je vroeger heel hard mee zat te zingen met een nummer waar je misschien helemaal niet ‘achter staat’ .

Zo las ik vorig jaar een interview met Marco Borsato. Hoe kan het toch dat zijn nummers soms zo ‘treffend’ zijn voor verschillende levensfasen. Want ik ben ‘opgegroeid’ met Marco: vanaf mijn studententijd tot nu. Eerst wat schamper maar heb zijn muziek steeds meer leren waarderen.

Ik las het interview en dan snap ik de match wel – een match die heel veel mensen zullen hebben: Klik hier voor het interview uit 2017

Een tijd terug sprak ik erover met een speciale vriendin. We concludeerden: Als je goed luistert slaan zoveel nummers van Marco op jezelf, jouw situatie, jouw levensfase. Soms prachtig maar soms ook confronterend waardoor je het misschien soms niet eens wil horen was onze conclusie. Je zou de nummers zelf kunnen kiezen, achter elkaar kunnen zetten en een verhaal kunnen vertellen, jouw verhaal. En het gekke is: nummers die je vroeger hard meezong en niet ‘herkende’ en nu je ze weer hoort, de tekst plaatst in jouw situatie.

Muziek zorgt voor emotie. Of het nu Mozart is, of Marco. Muziek draagt bij aan gevoel. Dat geldt voor kinderen en dat geldt ook voor ons als volwassenen. En soms is het mooi om een nummer wat jou treft, jou raakt, of wat je herkent te delen met een ander. Alsof je een gedichtenbundel wat je zelf al 10x doorgelezen hebt doorgeeft.

Het is trouwens wel een idee – een verhaal te maken van een aanschakeling van nummers .. Leuk om met kinderen te doen, maar ook leuk om weg te geven, als playlist. Ik ga er eens over nadenken! Eerst die Oddball maar eens onder de knie krijgen ๐Ÿ˜‰

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *