Wanneer zie je onderscheid?

Vandaag gingen 2 van mijn kinderen erop uit, in een vreemde omgeving, met een bal onder de arm. Op naar een pannakooi die ze gezien hadden in de wijk. Na een half uur ben ik gaan kijken waar ze waren. Met z’n tweeën zouden ze niet zo snel in een sloot lopen en ik was wel benieuwd wat ze aan het doen waren.

Wat ik zag vond ik geweldig. De blonde krullebol en lange Hollandse spriet waren aan het voetballen met Franse jongens uit de buurt. Ze communiceerden met handen en voeten en non – verbaal : doordat de jongens mijn zoon steeds aanspeelden. Ik heb het begin gemist, van de ontmoeting, maar dit was zo mooi om te zien!

Ik hing aan de buitenkant van de pannakooi. Als een soort van ‘groupie’. Ik zag het, en kon de gedachte niet onderdrukken hoe zij het nu zouden ervaren. Want als volwassene zag ik 2 nationaliteiten en diverse culturen. Ik vond het schitterend en realiseerde mij dat de kinderen niets erom gaven hoe de ander eruit zag. Sterker nog: de 2 kaaskoppen werden probleemloos opgenomen en deden fanatiek mee. Ik dacht aan het nieuws van vandaag. Het standbeeld van Columbus wat in Amerika uit voorzorg verwijderd was, aan de Formule 1, die vandaag gestart was met een statement. Ik dacht aan de Zwarte Piet discussie. Aan de slavernij excuses. Aan de Afrikaanse koningen die ook flink verdienden aan de slavernij.

Ondertussen zie ik de kinderen spelen, voetballen. Bloedfanatiek. Geen onderscheid qua afkomst, kleur, religie, whatever. Ze spelen en lachen.

Wanneer gaat het mis? Wanneer gaan ze onderscheid maken? Wanneer gaan ze tegenover elkaar staan? En vooral : Wie zorgt daarvoor?

Ik ga die discussie niet aan. Ik meng mij er niet in. Ik verbaas mij alleen. Want kinderen boeit het niets.. Ik heb zo’n idee dat volwassenen een behoorlijke vinger in de pap hebben rond dit onderwerp.

Misschien moeten we eens meer naar kinderen kijken. En van ze leren.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *