Verwonderen

“Pap, pap!”, er wordt op het raam gebonsd. Ik zit aan de keukentafel te werken wat onderhand mijn vaste werkplek is, nu het buiten kouder is.

Ik schrok op, want ik was geconcentreerd mijn verslag aan het schrijven.

Nog een keer gebons. Ik draai me om en zie de jongste enthousiast roepen. Ik moest buiten komen en een camera meenemen. Het argument dat mijn iPhone ter ziele is was geen argument volgens mijn dochter:”Dan pak je die van mij maar”.

Echt…😅 Hoezo oplossingsgericht. Soms zou je even een sprong in de toekomst willen maken om even te kijken hoe de vlag erbij hangt: Hoe kinderen terecht zijn gekomen en hoe het met jezelf is. Aan de andere kant: misschien wil je de toekomst helemaal niet zien. Maar dat is een andere discussie.

Het regende buiten. Ik was op blote voeten, dus moest eerst op zoek naar een vorm van schoeisel en toen ik buiten was, werd ik resoluut teruggestuurd omdat ik haar iPhone vergeten was.

In een hoekje, op de muur van het huis, zo’n 3 meter van het pad, zat…. een groen spinnetje! 😱🤣

Dat zeg ik: je wil de toekomst niet eens weten.. Want met welke dwaling zij dat beestje ontdekt had.. 🤣

Maar het mooie was, ze verwonderde zich er zo over. Het beestje was, nou.. 4 mm groot en hartstikke groen. Dat vond ze zo bijzonder. Hij liep wat heen en weer en ze stond er gebiologeerd naar te kijken. De achterpootjes van het beestje gingen hard heen en weer, terwijl het spinnetje stilstond. Dat was voor m’n dochter een rare ervaring. En toen legde ik uit dat ze nu bezig was een web te maken. Dat het draadje achter uit het lijf van het spinnetje komt. Alsof ze water zag branden 🤣

Ik maakte wat foto’s en een filmpje en ging weer naar binnen.

Die verwondering: dat is het allermooiste wat een kind heeft. En wat ik al vaker schreef: wat we moeten proberen vast te houden, ook als volwassenen. Want die verwondering, dat is zo mooi. Zo lag ik zelf gisteren op mijn knieën in mijn ‘voortuin’, toen ik van de Appie kwam. Ik zag 2 hele kleine paddenstoeltjes – iedereen die mij kent weet dat ik gek ben op paddenstoelen – ik moest dat vastleggen met die brakke camera. En dat moet er heel gek uit gezien hebben voor de mensen die op de bankjes buiten zaten ‘mijn’ voortuin te overzien. Het maakt me niets uit. Ik genoot ervan.

Gaaf toch? zo samen, tussen al het hoge gras, zij aan zij. Dapper.

Geniet van de kleinste dingetjes.. er is zoveel waar wij ons druk om moeten maken. Er is zoveel waar we geen grip op hebben, waar we ons bij neer moeten leggen of wat we niet begrijpen. Keuzes die we moeten maken. Dan zijn verwonderingen over hele kleine dingen hele mooie geluksmomenten.

Terug op aarde – mijn iPhone trilt. Geen insta bericht – maar mijn dochter die de spin via airdrop naar me toe stuurt.

Ik verwonder me – alweer vandaag – en weer met een grote glimlach.

Posted in

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *