Verhalen bij het kampvuur

Zet 5 mannen rond een kampvuur en …. Ik had altijd het beeld dat dat altijd het moment was van de meest heroïsche verhalen, de overwinningen en seks.

Bijna niets is minder waar – het kan ook zijn dat iedereen na het laatste biertje in het café stiekem hunkerde naar bed 😉

Maar half elf was bijna iedereen te gortig, als volwassen man kan dat echt niet. En ik voelde me als Benjamin fysiek ook weer helemaal fit, dus zat met smart te wachten op de mooie verhalen 😊

Het mooie is: je hebt altijd een verteller in de groep – iemand van de anekdotes. Iemand die een boek zou kunnen schrijven over wat ie allemaal meegemaakt in z’n leven. Dan heb je altijd wel 1 of 2 ‘aangevers’ die het verhaal aanvullen of een nieuw onderwerp inbrengen en de luisteraars. Het is een soort van natuurlijke rolverdeling. Ik ben in deze groep de laatste, de stille. Ik luister graag terwijl ik m’n biertje drink. Af en toe reageer ik met een scherpe vermakelijke opmerking. Ik ga voor de lach en ik vind het heerlijk om stil te genieten, de vlammen te zien wakkeren.

Ik herken deze rolverdeling ook tijdens het fietsen en het mooie is dat er geen haantjes in de groep zijn, geen borstkloppers. Het is bijna saai 😉 maar zo is de groep ook gegroeid in de jaren. Zo’n 9 jaar geleden sloot ik aan bij de vriend van mij: hij fietste wekelijks met ‘de verhalenverteller’ en zo groeide de groep heel langzaam tot 6 man. Af en toe haakte iemand aan maar was de ‘klik’ er niet: niet zozeer qua fietsen maar qua mentaliteit. Deze mannen verdwenen dan ook vanzelf weer na 1 of 2 keer fietsen. Fietsen is voor ons niet tot het gaatje gaan, elkaar kapot rijden op de zondagochtend: nee, het is lekker aan de bak, samen je eigen ‘strijd’ rijden en dan gezellig afsluiten met een biertje. Tuurlijk: ik houd van uitdagen, teasen. Net even bij dat ene klimmetje met krachten smijten of in een afdaling de voorste inhalen. Maar dat is mijn spel 😊 dat is vergelijkbaar met hoe ik ben in het dagelijkse leven 😊

terug naar het kampvuur.

Er wordt gelachen. Veel gelachen. En eigenlijk is het heerlijk ouderwets roddelen – over mensen die niemand verder kent 🤣

En ondertussen kijk ik regelmatig naar boven: de mooie sterrenhemel. Terwijl ik luister herken ik de planeten en De Grote Beer en zie ik satellieten voorbij trekken. Het is zo bijzonder dat, waar je ook bent, je dezelfde hemel kan ontdekken. Dat 2 mensen op hetzelfde moment dezelfde planeten zouden kunnen zien.

Rond 23:30 uur gaat bij de een en de ander letterlijk het licht uit. Er wordt toegegeven dat de tocht van vandaag er wel ingehakt heeft. Er wordt afgesproken dat vandaag een vlakke route gepakt wordt om ‘uit te rijden’.

watjes 🤣 en stiekem ben ik blij: ik ga het dus wel ga redden dit weekend.

Ik lig op de kamer met een van mijn vrienden die ik buiten het fietsen vaker ontmoet en we praten nog wat na terwijl het licht al uit is en we in onze slaapzakken zijn gekropen. (In die volgorde inderdaad). Even de echte verhalen.

Dan gaat het licht uit. Op naar dag 3.

En die dag is begonnen. Om 7 uur was ik wel klaar met het gesnurk van mijn buurman en ben ik eruit gegaan. Heerlijk: alleen beneden rondscharrelen: even naar buiten en genieten van het uitzicht. Ik voel me redelijk fit. Geen spierpijn of stramme benen. De koffie pruttelt en ik hang op de bank van de kamer en zie de zon opkomen door het raam.

Het wordt weer een mooie dag 😊 ik ga de tafel maar eens dekken en de oven aanslingeren 🤗

En ik heb iemand die wel trots op mij is en mij serieus neemt: mijn Apple Watch 🤗

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *