Soms zou je het willen..

Ik kwam bovenstaande tekening met uitspraak tegen op LinkedIn. Het raakte me. Ergens is het populistisch, want wat zegt het eigenlijk? Mijn primaire gedachte ging uit naar alles wat kinderen leren op school tegenwoordig. De focus op het cognitieve vlak, het leren rekenen en taal. De PISA scores moeten hoog blijven, de eindtoetsscores moeten hoger en hoger en we toetsen en toetsen om elk blokje kennis te checken.

Er is een kentering bezig.. Gelukkig wel.

Maar later realiseerde ik mij dat ik dit heel erg vanuit mijn referentiekoker, mijn tunnelvisie bekeek. Beroepsdeformatie. Want, stel je zit in de zorg, of je hebt een achtergrond als hovenier, of … hoe bekijk je dit plaatje dan?

Als ik mijn onderwijsknop uitschakel (grappig hoe je altijd iets wil visualiseren) zie ik het ineens anders. Logisch..

Want het kan ook gaan om gedrag wat we aangeleerd hebben gekregen. En dat doet mij weer denken aan het boek ‘De meeste mensen deugen’ die dat haarfijn toelicht.. dat wij de laatste eeuwen ons gedrag zo afgekaderd hebben, de waarden en normen zo bepaald hebben dat we eenheidsworst geworden zijn. Ieder met z’n eigen kaveltje met eigen hekje en eigen relatie.

Hoe onze samenleving daarop ingericht is, onze politiek ons leidt en hoe wij als mensen naar elkaar kijken.

Twee weken geleden was ik op de kazerne van de brandweer en daar sprak ik een van de mannen. Hij vertelde over de opleidingen – ik werd geronseld, dat had ik snel in de gaten – en op een gegeven moment kwam er een andere brandweerman bij en het bijzondere was: ze gaven enorm af op de examens en hoe er geëxamineerd werd. Dat iedereen dezelfde opdrachten moest doen: of je nu klein was, fors, man of vrouw. Dus onder een afdak doorlopen werd voor iedereen hetzelfde gescoord. Of over een hek heen met volle uitrusting. Voor de grote man een eitje, voor de kleinere vrouw een uitdaging. Daarnaast was de grote vraag: Wat examineer je, want in de praktijk werkt het toch anders. Er is een landelijke ‘methode’ die gebruikt wordt om mensen regionaal op te leiden. De examens zijn dus landelijk, maar elke trainer heeft zijn eigen ervaringen in de opleiding gestopt. Maar daar kijkt me niet naar tijdens de examens. Doe je het niet volgens de richtlijnen? streepje.. 6 streepjes = gezakt. Het deed mij gelijk denken aan het plaatje van de 5 dieren op een rij die allemaal de boom in moeten klimmen.

En dan blijkt het geleerde in de praktijk in de weg te kunnen zitten. En ook in dit verhaal kwamen we weer op het ‘waarom doe je dingen’ – gedrag.

Gedrag veranderen

Ik schreef er al eerder over: “waarom doe je zoals je doet en wat denk je ermee te bereiken”. Gedrag wat er zo ‘in’ zit wat anders denken in de weg kan zitten.

Afgelopen donderdag moest ik naar een locatie. Naast mijn werk als trainer mag ik ook de ICT-klusjes doen. Een modem werkte niet meer en of ik wilde helpen. Vaak is het een kwestie van de stekker er uit en er in – maar dat werkte dit keer niet. Op de locatie deed ik hetzelfde, zonder resultaat. Daarna werd het een puzzel. En dat.. juist dat: ik voel elke vorm van creatief probleem oplossen stromen. Ik zocht de patch kast – en dat is een uitdaging in zulke grote gebouwen – en toen ik die open deed slikte ik wel even. Eén grote draden chaos, 2 meter hoog. Ik zocht een ‘systeem’ maar voor mijn gevoel was er een chaoot te werk gegaan. Er was totaal geen logica. Hoe kon ik nou controleren of de poort van het modem op de locatie nu verbonden was met de router. Na een paar keer heen en weer lopen en kabeltjes verplaatsen gaf ik het bijna op. Mijn conclusie was dat er iemand had lopen klooien voordat het modem niet meer werkte. Ik had mijn ‘checklist’ afgewerkt, zoals ik het mezelf geleerd had.

En toch zat me dat niet lekker. Ik besloot iets totaal anders: in plaats van de oorzaak extern te zoeken draaide ik het om. Ik begon in het modem. Ik sloot het aan op mijn MacBook en analyseerde het. En daar bleek dat het prima functioneerde, alleen dat de WiFi op mysterieuze wijze uitgeschakeld was. 1 vinkje en vrij snel daarna zag ik in het logbestand dat de eerste apparaten draadloos verbonden waren. Missie geslaagd.

En dat was voor mij een echte Eye opener. Ik heb mijn kennis gebruikt om het probleem op te lossen, op een niet logische manier. Waar ik bijna opgegeven had omdat alles wat logisch was gecheckt was, heb ik het toch gevonden.

Dus dingen leren moet. Maar dan zie ik ze het liefst als puzzelstukjes die je zelf mag stapelen om een probleem of uitdaging aan te vliegen. De weg daar naar toe.. die moet je zelf ontdekken.

Maar dat je daarbij wel bewust blijft dat het niet een ‘standaard’ trucje wordt. Blijf creatief.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *