Somber

Ik liep vanochtend met een grote glimlach naar de drogist. Ik had wat kleine klusjes gefixt, de middelste uitgezwaaid bij het hek en nu moest ik nog een batterij halen. Voor de specialisten: de CR2032. 🤗

Bij de ingang van de drogist viel mijn oog op het krantenrek. Ik scande de koppen en realiseerde mij dat het beeld heel eentonig was.

“Amerika tussen hoop en vrees”, “Laatste kans voor fans voetbalclubs”, Maatregelen voor geheel Groningen”, “Kabinet in crisissferen” en “Dit zijn de dilemma’s van het komende covidseizoen.”

En dan ligt de Telegraaf er niet eens tussen. Nergens pakt een krant goed nieuws, leuk nieuws, even iets opbeurends. Tja, dat verkoopt niet he. Dat is net als in het boek van Bregman: zelfs gerenommeerde onderzoekers manipuleerde onderzoeken om zo in het nieuws te komen, waarbij het altijd ging om negatieve factoren.

Ik kan me voorstellen dat mensen daar somber van worden, angstig, onzeker, boos.. allemaal negatieve gevoelens. Terwijl er zoveel moois nog is om van te genieten van wat wel kan en wat er wel is om je heen.

Ik ging coachen in Dedemsvaart. Een mooie sporthal. Ik wilde mijn ouders uitnodigen, die wonen daar in de buurt, maar ik kreeg nog net vanochtend de coronamaatregelen doorgestuurd als coach. Het was zo’n verschil met de zaal gisteravond. Nu mocht er werkelijk niets. Looproutes, geen kleedkamers, en publiek was verboden: er mochten alleen rijdende ouders linksaf de kantine in waar een groot scherm hing waar alle wedstrijden op te zien waren. Ik vond het indrukwekkend. Bij de wedstrijdleiding was een groot lint gespannen voor de deur, en bij binnenkomst waren de hoge tribunes helemaal leeg, en hing er overal ‘ssssst’… Geen gejuich, geen yells, geen handen geven aan de tegenstander. Bij de bank de schoenen aan en na de wedstrijd weer de buitenschoenen. Douchen moet thuis.

Begrijp me niet verkeerd: ik vind het hartstikke goed dat ze het doen. Alles om een lockdown te voorkomen. Maar het is surrealistisch. We zijn blij dat we mogen sporten, maar het is zo’n andere beleving.

Gisteravond had ik 3 meiden in de auto van ongeveer 14-16 jaar. Ik vroeg hen op de terugrit hoe zij dat nou ervaren, al die beperkingen. Geen van allen ervoer het als vervelend, of belemmerend. Op die leeftijd mag er nog heel veel en stappen en uitgaan deden ze toch niet. Wat mij wel opviel was dat elke school (van de 3) andere regels hadden. Wel mondkapjes in de gang, niet in de klas, helemaal geen mondkapjes en de docent die een mondkapje opdoet als hij een leerling wil helpen binnen de 1,5 meter.

Het meest suffe wat ik hoorde: Als je verkouden bent, moet je getest worden en moet je een negatieve test aan kunnen tonen. Is ie negatief, dan moet je weer naar school. Waar je vervolgens andere kinderen verkouden maakt, die ….

Afgelopen 2 dagen heb ik veel mensen gesproken: ouders, begeleiders.. iedereen is bang voor de volgende lockdown. Iedereen denkt dat dit de laatste keren zijn dat we in de sporthal mogen komen. Iedereen is er somber over, ondanks alle maatregelen.

Ik denk dat er geen ontkomen aan is. Als je het vergelijkt met een land als Italiƫ. Je merkt dat, als de teugels gevierd worden, mensen massaal weer terugvallen op het oude gedrag. Kotter heeft wel gelijk.

Ik houd m’n hart vast. Want er moeten vervelende beslissingen genomen worden. En dat in campagnetijd. Ik hoop dat de politiek het nationale belang even boven het politieke belang stelt.

Anders word ik somber.

Oh, ‘mijn’ meiden hebben met 3-1 gewonnen van Dedemsvaart 🤗

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *