Over je grenzen gaan

Twee van de groep hebben de routes in hun ‘Garmin’. Gisteravond was het plan om in de ochtend een pittige route te doen en ‘s middags, na de lunch, een makkelijke lus. Het klonk mij als muziek in de oren.

Ergens ging het mis vanochtend: na het ontbijt zaten ze samen de route door te nemen en ineens kwamen er nieuwe ideeën: een verbindingslus hier, een deel van een route erbij en weer via de verbinding naar ‘t Hijgend Hert. Het café waar wij gisteren gegeten hebben en vergelijkbaar is met onze ‘Bospub’.

Ik vond het prima en was eigenlijk de hoogtemeters van gisteren al vergeten.

Rond 9:45 uur, na het ontbijt, werd het ineens onrustig. Waar ik iedereen nog tijdens het eten complimenteerde dat het zo relaxt was zag je ineens druk en een vorm van stress. Er werden ontbijtkoeken ingepakt, bananen en muesli-repen verdwenen ook in de zakken van de fietsshirts. Hamstergedrag in het klein. 😊 Eerlijk: ik deed er ook maar aan mee, want wat ik nodig heb voor 50 kilometer in Drenthe weet ik, maar hier… en zo zitten zij er ook in natuurlijk. Want wat verbruik je aan energie en wat moet ervoor terug komen?

Ik ben geen topsporter – ik vind fietsen leuk en zoek m’n grenzen op qua uithouding. Dat heb ik in Drenthe prima onder controle. Dat is een spel geworden.

Maar Limburg.. Eigenlijk vind ik het niets: ik ben iemand van de intervallen, korte krachtige acties: Limburg is klimmen, heel lang klimmen en dan afdalen. En dat laatste vind ik leuk: afdalen, zo hard mogelijk 🤗 men weet ook dat ik het liefst voorop fiets tijdens het afdalen: ik heb dan controle, overzie het parcours en dan is het een feestje! Ondanks dat ik dik 10 kilo ben afgevallen ga ik nog het hardst naar beneden: ik heb die angst van me afgezet. Buiten m’n comfort zone: want daar zijn de unicorns 😉

Vandaag.. dat was ver voorbij elke grens van mij. Qua klimmen. Het afdalen was minder spectaculair dan gisteren maar volop genieten – dat wel. Al kneep ik ‘m wel omdat mijn achterrem totaal ‘op’ was. Dat resulteerde 1x bijna met een echte omhelzing met een omheining van prikkeldraad in een scherpe bocht. Ik voelde mijn hele achterkant al omhoog komen maar kon door mijn lichaam te draaien, in een split second, een ramkoers ontwijken. De adrenaline was verre van prettig. 🙈

Het plan: moeilijk eerst en makkelijk later was volledig los gelaten. Na 35 kilometer begonnen mijn bovenbenen te sputteren: he-le-maal-leeg.

En dan gaat bij mij het mentale ook spelen: want door de koerswijzigingen was het ook niet helemaal bekend hoe lang de route nog zou zijn.. en dat is juist iets waar ik al mijn beslissingen op baseer.

Na letterlijk kilometers vals plat op kalkpaadjes voelde ik mijn rechter bovenbeen in de kramp schieten. M’n water was op en ik had totaal geen zin in een reep uit mijn zak. De laatste 20 kilometers bleken achteraf geen intervallen meer te zijn maar lange stijgingrn

en uitdagende (dus leuke) afdalingen.

Ik reed op een gegeven moment achteraan: ik kon door het vals plat niet meer versnellen en aanhaken. Ik was leeg. Het moment dat ik zou moeten opgeven. Stoppen, afstappen. Maar dat kon niet EN dat wilde ik niet. Ik zou me niet laten kennen. We hadden afgesproken dat iedereen z’n eigen tempo zou kunnen rijden, dus ik dacht: dan wachten ze maar.

En toen.. toen kwam de bocht, na het akelige kalkpaadje. Het liep mooi naar beneden en een van de mannen wees naar boven in de verte: “daar, daar ergens ligt ‘t Hijgend Hert!

Screw it, dacht ik: dat gaan we doen. Of het lukt is een tweede want alles in mijn lijf protesteerde. Achteraf analyseerde ik in Strava dat het laatste deel van de route – de klim- m’n hartslag vrij laag was (140) : uit alles bleek dat ik elke grens over ging.

262 hoogtemeters. Over een paadje – beter: een drooggevallen beekje met kiezels, keien, stenen, geultjes boomwortels. En na elke bocht keek ik naar boven en zag ik weer meer klinkwerk. Lopen? Nooit – dan af en toe maar stoppen om op adem te komen en de benen te laten rusten. Want ik merkte dat diep ademhalen ook niet meer het gewenste effect had.

Ik kwam aan, als laatste. De mannen zaten op een bankje en in het gras. Iedereen was gesloopt.

Ik heb mijn fiets neergelegd en ben in het gras gaan liggen. Het is zo’n gekke ervaring hoe je lichaam zich afsluit tijdens zo’n rit. Hoe de focus is om een doel te halen. Alle zintuigen werden ‘uitgeschakeld’ – ik zou en moest die top halen: hoe dan ook. Er was geen weg terug..

Ik ging liggen. Ik voelde hoe ik m’n laatste repen plette. Het maakte me niets uit. Een gevoel van overwinning? Nee, ik was leeg: fysiek als mentaal. Ik heb me nog nooit zo leeg gevoeld. Ik sloot me af voor de gesprekken, voor alles, ik had mijn ogen dicht en dacht maar 1 ding: Ik dacht waar ik op dat moment zo graag wilde zijn met wie. Zo bijzonder en sterk.

Mijn grenzen over: mentaal als fysiek. Achteraf bleek ik niet de enige. Na mijn ‘moment’ en een 20 minuten pauze kwam de mededeling dat we nog verder moesten klimmen, maar dat het einde in zicht was. Ik was weer wat opgeladen maar zo gedemotiveerd. Ik ging ‘tot het gaatje’. Ik heb het gered en het cadeau was een fijne afdaling op asfalt naar het huisje. Waar heel wat glazen water welkom waren.

Na mijn douche beurt ontdekte ik dat 3 mannen lagen te pitten: iedereen had het dus zwaar gevonden. En dat is het mooie: je gaat nooit in deze situaties alleen de grens over, er zijn altijd anderen die het ook ervaren, ook al voelt het op dat moment niet zo. Je bent zo met jezelf bezig en hoe jij het gaat redden: niemand kan je helpen, je staat er alleen voor.

Ik vond het een hele bijzondere ervaring – en was ook blij dat er op ‘mijn’ moment stiekem een foto gemaakt was. 😊🤗

Ik geniet nu 😊 want nu voelt het wel als overwinning. En ik heb zin in morgen. Dan gaan we voor een ‘makkelijke’ route – is het plan 😉 maar wel eerst m’n rem fixen..

En eerlijk gezegd ben ik trots. Op mezelf. Waar ik vaak het gevoel heb dat ik snel afhaak als iets lastig wordt, of de weg van de minste weerstand kies, heb ik nu weer geleerd dat ik echt wel door kan zetten.

en de antibiotica.. ik denk dat ik daar morgen maar mee start: vanavond gaan we in België even dit ‘succes’ vieren bij ‘Moeder Gans’ 🤗 Gelukkig heb ik een dokter dichtbij mij in de buurt 😉


Posted in

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *