Op fietse

het is bijna zeven uur en het is min 6 buiten. In mijn korte fietsbroek loop ik op slippers met de hond buiten. De rest van de fietskleren trek ik straks aan en nu loop ik heel charmant met de winterjas aan en mijn muts op. De frisse lucht is heerlijk en de sterrenhemel indrukwekkend. Ik probeer wat foto’s te maken en terwijl ik daar loop denk ik na. Het rondje wat ik loop geeft ‘s avonds en ‘s ochtends extra lading omdat het heel stil en donker is.

Ik realiseer me op dat moment dat ik tijdens het lopen bijna nooit vooruit denk – maar altijd terugkijk. Ook ‘s ochtends. Het nieuws wordt overheerst door de vaccinatie perikelen en weer eens door het onderwijs. De leerkrachten zijn massaal bang nu bekend geworden is dat de kinderen weer naar school mogen. Ik word er een beetje moe van. Ik snap het wel, maar die vergelijking dat je thuis niemand mag ontvangen maar wel straks met 25 kinderen in een ruimte mag slaat nergens op. Want dat mag nu ook al. Ik heb me voorgenomen hier niet druk over te maken. Ik lees de discussies niet meer, het ‘achtergestelde jongetje van de klas’ syndroom duikt weer op. Misschien was het beter geweest om eerst alle 155.0000 leerkrachten in te enten. Dan had je dit allemaal kunnen voorkomen. En niet die eindeloze discussies over leerachterstanden.

Op Linkedin las ik het verhaal dat een directeur zaterdag de provincie doorgereden is om alle leerkrachten van haar school een ‘sterkte’ pakketje te geven. Een mooi gebaar. Ik ken de situatie verder niet, maar er rijzen bij mij dan ineens zoveel vragen.

Ik laat het los. Ik negeer het. Wees mild zou ze zeggen.

Terwijl ik naar de maan kijk denk ik aan de site van NASA waar ik zaterdagochtend gefascineerd gekeken heb naar de nieuwe rondleidingen over dit hemellichaam met 4K beelden. Waar op een gegeven moment zelfs de maanrover op te zien was die meer dan 50 jaar geleden daar achtergelaten is. Zelfs de bandensporen zijn nog te zien. De tijd staat daar stil, zo lijkt het. Terwijl alles hier doorraast. Tijd is absoluut en voelt relatief. Soms vliegt ze en soms gaat ze tergend langzaam. De avond op de bank met mijn zoon vloog voorbij. Ik had hem getrakteerd op popcorn en we hebben samen hard gelachen om Najib Alhami. De tijd die ik ‘s ochtends alleen doorbreng vliegt ook altijd voorbij. Maar een dag als gisteren, waar ik voor het eerst sinds tijden he-le-maal niets gedaan heb kroop. De kinderen speelden met elkaar, er was een vriendje over de vloer dus dat was helemaal prima.

Pas als ik de schuur open doe om mijn bidon alvast mee te nemen besef ik me dat het ontzettend koud is. En dan denk ik ineens vooruit. Dat ik over 2 uurtjes dapper op de fiets stap. De kou vat krijgt op mijn vingers en ik op een gegeven moment niet meer kan schakelen. Iets wat je in het bos continu moet doen. De kou me langzaam opslokt, mijn sportdrank 1 grote ijslolly geworden is en op het moment dat ik afstap na de rit, onbeheerst ga trillen omdat het zweetlaagje onder mijn thermo vliegensvlug afkoelt. En vandaag meer dan vorige week. Mijn motivatie daalt met de minuut maar ik ga. Hoe dan ook. Want ik ben niet de enige die het koud heeft. En sporten is gezond. Al is het om mijn frontale lob en kleine hersenen actief te houden, aldus Scherder.

De kou doet me denken aan het krantenbericht wat ik gisterochtend las. De Russische beer slaapt nog, maar hij kan zo wakker worden en dan hebben we de komende weken vorst. De verwachting is dat wij in ieder geval komend weekend kunnen schaatsen. Nou ja, daar is geen ‘wij’, ik vind schaatsen hartstikke leuk, alleen die koude voeten die ingesnoerd zijn door veters houden mij al snel aan de kant. En bij elke vorstperiode denk ik eraan om nieuwe schaatsen te kopen en ergens vind ik dat dan weer zonde. Sowieso omdat deze schaatsen onverwoestbaar zijn: de zwarte leren hoge noren die van mijn vader zijn geweest. En waar ik heel wat plassen mee over ben geweest. Noem het nostalgie. En nuchter, want veel zal ik toch niet schaatsen want de spieren die ik daarvoor nodig heb lijken altijd in de weerstand te komen na een kilometer. Ik stap volgende week wel gewoon weer op fietse. Eerst vandaag zien te doorstaan.

Geplaatst in

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *