Onverdraagzaam

“Buschauffeur mishandeld na weigering mondkapje”

“Medewerkers zwemvereniging bedreigd door boze ouders”

“Actie tegen mondkapjes bij school, politie haalt vader weg”

Het zijn een paar koppen die ik vandaag langs zag komen. En de berichten nemen alleen maar toe. In de praktijk merk ik het zelf ook al: ik kom mensen tegen die zeggen ‘helemaal klaar te zijn met die corona’ en zich niet meer aan de landelijke afspraken houden. In de appie zie ik steeds vaker dat mensen weigeren een karretje mee te nemen, en een grote bek geven als een medewerker er iets van zegt. Ooit heb ik mijn karretje bij de groente afdeling afgegeven aan zo’n notoire weigeraar dit keer was ik zo verbluft wat er gebeurde.

Er lijkt een scheuring te komen in de maatschappij en ik vermoed dat dit ook deels komt doordat de overheid mondkapjes adviseert maar niet verplicht. Als liberaal snap ik het, maar ik vind het niet handig. Daar komt bij dat het RIVM ‘eigenwijs’ in de media blijft roepen dat er mogelijk een eventuele kleine kans is dat mondkapjes een zeer minimale bijdrage leveren aan tegenhouden van grotere aerosolen.

Ik snap waarom ze het doen, ik snap alleen niet _dat_ ze het doen. Want het RIVM heeft ook een groot gedragswetenschappelijke onderzoek in gang gezet: https://www.rivm.nl/gedragsonderzoek

Wat ik nu wel hoor in mijn omgeving, is dat mensen met een mondkapje sneller het idee hebben dat ze de 1,5 meter niet meer hoeven aan te houden. En dat merk ik zelf ook wel: vanmiddag nog toen ik boodschappen deed en ik voor de koeling stond en een oudere mevrouw met een mondkap vlak naast mij ging staan om een deur te openen. Terwijl ik juist de mensen met een mondkapje zoveel mogelijk mijd. Ik draag (nog) geen mondkapje, omdat ik me niet voor kan stellen dat alle mondkapjes even goed zijn. Google op ‘mondkapjes kopen’ en je krijgt pagina’s met resultaten. Voor mijn gevoel creëer je dan schijnveiligheid. Laat mij die afstand maar houden. Maar alle eerlijkheid gebied mij ook te zeggen: ik heb altijd wel een mondkapje bij me.

Ik heb het zelf meegemaakt in Frankrijk, waar wij over een markt liepen. Het was net in de periode dat de mondkapjes nog niet verplicht waren, alleen in publieke gebouwen. Ik liep daar zonder mondkapje, en ik voelde me heel unheimisch. Want bijna iedereen droeg ze daar. Ik hield zoveel mogelijk afstand en ik merkte dat mensen dat ook deden bij mij. Dat was een rare ervaring, alsof ik degene was die besmettelijk was. Op een gegeven moment ben ik de tas maar in gedoken om ook een mondkapje op te zetten. En toen voelde ik me weer ‘een van de rest’ – maar men meed mij niet meer.

Mensen worden creatief. Sportkantines die ineens ‘sportcafés’ genoemd worden en dus gewoon open zijn (echt, ik heb het meegemaakt: ik vond het briljant, maar o zo stom), bijeenkomsten die georganiseerd worden en als ‘vergadering’ bestempeld worden, ouders die allemaal gaan rijden om hun kind te kunnen zien spelen. Tja, als vervoerder mag je wel aanwezig zijn. En ga zo maar door.

Het wordt een grijs gebied. Ik snap het wel: je voelt je beperkt in je vrijheid, en dat wil men niet. Maar als ik Kamerleden hoor praten dat de ‘avondklok’ nog steeds negatieve associaties oproepen met vroeger en dus liever geen beperkingen hebben op dat gebied denk ik ook: doe eens even normaal. Het schept wel duidelijkheid.

Want je hebt een groep die zich liever aan de regels houdt om het virus onder controle te houden en je hebt een groep die het niet zo nauw neemt als er halve maatregelen zijn (adviezen). Zo had ik gisteravond tijdens het eten een enorme discussie waarom ik geen mondkapje droeg en mijn gesprekspartner juist wel. Zij vond het eigenlijk asociaal dat mensen zonder mondkapje rondliepen.

Volgens mij willen we geen 2e lockdown. Drenthe heeft een explosie aan besmettingen las ik net, net als Twente. Er zijn al twee scholen gesloten hier in de regio ivm coronabesmettingen. Overal wordt reguliere zorg afgeschaald om klaar te zijn voor meer coronapatienten op de IC’s.

Het is heel hypocriet om dan je eigen leven te leiden en schijt te hebben aan de regels. Want het is niet 1 iemand die het worst zal zijn, maar dat zijn veel mensen.

Harde maatregelen zijn nooit leuk. Vooral niet in verkiezingstijd, maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Wat ik eerder al schreef: gedrag aanpassen kost tijd, en daar zal altijd een fysiek dwingende factor bij moeten komen: looproutes, duidelijke regels en handhaving.

Want duidelijkheid zorgt er volgens mij wel voor dat dat stukje onverdraagzaamheid minder wordt. Burgers kunnen elkaar eenvoudiger aanspreken op het gedrag, de overheid kan beter handhaven en er is geen gevoel van ‘ongelijkheid’: “zij mogen dat wel, en wij mogen dit niet”.

Want mensen kijken bij veranderingen altijd eerst naar zichzelf.

Dus kom maar op met duidelijke maatregelen. Zolang de kinderen maar wel elkaar mogen blijven vinden: tijdens het buitenspelen, school en de sport.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *