Het kind met het badwater wegspoelen

Mijn spullen moeten opgeruimd worden. Het heeft zo z’n reden. Ik had vorig jaar al een grote schoonmaak gehouden en dat was heel ‘lastig’: ik heb catalogi weggegooid waar ik in stond of waar ik grotendeels verantwoordelijk voor was. En inhoudelijke brochures die ik ontwikkeld had. Waarom ik ze weggegooid heb? Ik dacht dat het ‘goed’ was. Ik had een doemscenario voor ogen waar mijn kinderen na 80 jaar alles alsnog weggooien. Maar het was moeilijk en eerlijk: ik heb spijt, ondanks dat ik er niets meer mee deed.

Dat is gek toch? Vooral de dikke catalogi en de brochures… weg.. Ik keek er nooit meer naar.. maar nu ze weg zijn..

Vandaag was een graadje ‘erger’. De afgelopen 6 jaren heb ik veel dingen mogen ontwikkelen: brochures en producten.

Wat mij echt aan het hart ging, waren de producten die ik in de container gooide vandaag. Producten / diensten die ik met zorg ontwikkeld had. Waar onderzoek naar gedaan was, waar zorgvuldig aan gewerkt is, wat echt iets opgeleverd heeft : commercieel en in de praktijk. Want ik weet dat alle producten/diensten die ik ontwikkeld heb sinds mijn vertrek uit het fonds gehaald zijn. Sterker nog: niemand heeft een idee hoe het in de markt te zetten om het vervolgens uit te kunnen voeren.

Dat is een raar idee: Ik heb een paar succesvolle producten ontwikkeld. Ik heb afscheid genomen van mijn werk en mijn ‘kindjes’ achter gelaten. Ontwikkeld in de tijd van ‘de baas’ en succesvol weggezet. Ze hebben echt iets bijgedragen in het onderwijs.

En nu.. nu gooi ik de laatste uitwerkingen weg. Het intellectuele eigendom ligt bij het bedrijf, maar daar is alle expertise weg, dus wordt er niets meer mee gedaan.

Eerlijk? het deed pijn. Ook al doe ik er niets meer mee.. ik gooide herinneringen weg. Nee, het was meer dan herinneringen. Ik gooide ideeën weg. Processen die een tijd kostten om tot een product te komen, tot versie 3 te komen, waar aan geschaafd is, waar mensen iets aan gehad hebben, wat iets opgeleverd heeft. #poef

Ik had de bronbestanden kunnen kopiëren en mee kunnen nemen om het zelf in de markt te zetten. Maar dat heb ik niet gedaan, moraalridder die ik ben.

En toch… toch doet het pijn: ik had het best mee kunnen nemen want niemand doet er ooit meer iets mee. Alle energie, alle slingers, alle feestjes…. Het was een moment. Zoals Daniel Lohues zegt: ” Angst is mar veur eben, spiet is veur altied

Het bracht ook leuke herinneringen naar boven : daar schrijf ik nog wel over.

Het ontwikkelen van diensten en producten is geweldig, vooral als het aanslaat en iets kan betekenen. Het doel wat je voor ogen hebt wordt gerealiseerd. Het is echt ‘je kindje’ . Je bent ‘producteigenaar’. En dat is gaaf, want het geeft je kans om je idee verder te ontwikkelen, in de markt te zetten.

Als voorbeeld: Mijn tool ‘Inzicht’ – een assessmenttool om ICT (basis)vaardigheden in kaart te brengen, is door ruim 2500 leerkrachten ingevuld. Die data is waardevol. Ik kon er alles mee. Het ligt op de plank, sterker nog: ik denk dat de database opgezegd is en de map met de macro’s en rekenformules verwijderd. Inzicht was mijn oplossing voor het feit dat. Kennisnet de eigen online tool verwijderd had. Ik had het ontwikkeld met de laatste inzichten rond de 21st Century Skills. Het mooie van Inzicht was, dat studenten van de RUG een bijdrage hadden geleverd. Ze deden een afstudeeronderzoek rond gedrag bij innovatie. Dat onderzoek heb ik verwerkt in Inzicht en een schoolbestuur benaderd om de scan gratis af te nemen. En zo hadden de studenten 300 items en ik een mooie start. Koel toch! Het was een prachtige ervaring.

Mijn visieversneller, mijn 4 in balans model: succesvol gebleken maar nu in de container.

Ik ben bij het bedrijf vertrokken en heb het achtergelaten. En nu, tijdens het opruimen van de uitwerkingen vraag ik me af hoe dat anders had gekund. Want het is zonde dat er niets meer mee gebeurt. Mensen er niet meer mee geholpen worden. En dus kinderen.

En dan blijkt: dat de producten meer zijn dan wat je bij Bol.com koopt: het zijn concepten waar iemand mee verder geholpen wordt. Waar iemand een ziel in gestopt heeft, wat werkt.

Het is weg. Op naar een nieuw avontuur.. maar het is even slikken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *