Nothing can stop what we can do together

Dit is een mooie boodschap en heel herkenbaar als je de video ziet. Want sport verbindt. Dat is duidelijk. Het toont ook aan hoe creatief en flexibel en vooral gedreven de mensheid is in het algemeen. Om sociaal niet te vergeten. Een pandemie heeft impact maar het prikkelt om creatief te denken.

16 maart 2020 : waar was jij?

Het was het moment dat alles radicaal veranderde. Ik heb het zelf als een indrukwekkende periode beleefd. De pandemie had bij mij enorme invloed op mijn werk en privé. En ook hoe ik naar de wereld keek, naar alle gevolgen, alle maatregelen. De wrange situaties bij de ouderen, mensen die 100 jaar bij elkaar zijn en ineens geen afscheid meer mogen nemen. De kinderen die weggerukt werden uit hun sociale wereld, school, sport en muziek. De angst bij zoveel mensen die daardoor letterlijk in quarantaine gingen en nauwelijks meer naar buiten durfden. De grote steden, waar gezinnen op elkaar zitten in flats, kleine ruimtes, zonder ‘even de tuin in te kunnen’.

Er is een duidelijke grens gesteld door de overheid, een lijn. Ik denk dat de oerdriften dan weer gaan spelen: je wil ‘overleven’ in een situatie die je zelf totaal niet meer in de hand hebt. Wat doe je? Vechten, vluchten of bevriezen? Het lijkt mij interessant om dat eens uit te pluizen.

Ik merkte zelf dat ik anders ging denken in mijn werk. Mijn agenda was abrupt leeg. Dat kostte me echt een dag om dat even te verwerken. Daarna heb ik het in mijn huidige werk nog nooit zo druk gehad. Het werd letterlijk ‘out of the box’ denken en werken. Al was het wel zwaar verweven met het huiswerk begeleiden. En net op het moment dat er een cadans in zat gingen de scholen halve dagen open en toen heb ik dat losgelaten. Dat was niet meer te doen.

De kinderen werden ook creatief. Nu zit ik een luxe positie dat ik een tuin heb. Dus de trampoline was een gewild middel om van alles uit vinden. Maar ook binnen ging dat door met slecht weer.

En ik zag dit artikel van de NOS:

https://nos.nl/artikel/2342689-uitstel-spelen-dwingt-topzeilers-tot-slim-trainen-en-stappen-maken.html

En nu, ruim 4 maanden verder… het lijkt of corona nooit bestaan heeft in Nederland. Het is op het nieuws, de cijfers tonen aan dat het aantal ‘coronagevallen’ weer toeneemt maar als ik nu door mijn raam naar buiten kijk, zie ik de toeristen over elkaar struikelen en is de Appie weer ouderwets druk. Zo’n contrast met Spanje of Frankrijk waar ik afgelopen weken was.

Mensen vallen hier weer terug in hun oude gedrag. De primaire drang tot ‘overleven’ is niet meer aanwezig want het lijkt veilig. En waar het niet veilig is – ontvluchten we waar mogelijk – omdat het vakantietijd is.

Ik sprak een ondernemer die mij vertelde dat hij van heel veel toeristen gehoord had dat ze voor het noorden hadden gekozen omdat het hier relatief veilig is.

Ergens.. ergens vind ik het fantastisch om te zien hoe creatief we samen kunnen zijn om in zo’n heftige periode toch dingen voor elkaar te krijgen: of het privé is met de kinderen of op je werk. “samen rooien we het wel”. Iedereen zit in hetzelfde schuitje, dus we zetten samen de schouders eronder. Aan de andere kant vind ik het jammer dat hier een pandemie voor nodig is en dat mensen, zodra de dreiging weg is, dat gezamenlijke gevoel weer grotendeels kwijtraken.

Ik niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *