Mooie momenten

Vanochtend vroeg mijn zoon of ik zijn Apple Watch opnieuw wilde koppelen, het lukte hem niet. Hij moest naar de sportschool en liet alles achter. Ik kreeg zelfs zijn code van zijn iPhone.

Ik raakte zijn scherm aan en ik werd geraakt door de foto.

Het was een foto die ik gemaakt had in Frankrijk, tijdens de vakantie. Ik had met hem afgesproken om samen een keer de zonsopkomst te gaan kijken. In alle vroegte, rond 5:30 uur maakte ik hem wakker en nadat we aangekleed waren reden wij naar het strand. In alle stilte. Hij op de step, ik op mijn mountainbike. Ik genoot van het moment. We zochten een plekje op het strand, waar het heel rustig was. In de verte zat een stelletje, en voor de rest was er niets te zien.

Wij zaten naast elkaar en zagen de lucht verkleuren. Ik vond het zo bijzonder om hier met hem te zitten. Hij vond het ook fascinerend (en koud).

En nu ik zie dat hij deze foto als achtergrond heeft. Hij vond het dus ook gaaf om te ervaren. Al was het de zonsopkomst.

Bijzondere momenten met je kinderen. Je moet ze creëren en koesteren. Dat creëren is volgens mij meer dan met ze naar de dierentuin gaan, samen zwemmen of een spelletje spelen. Begrijp me niet verkeerd: ook dat is ontzettend belangrijk. Maar volgens mij zijn die bijzondere momenten de momenten die je altijd bijblijven en jezelf een bepaald gevoel geven als je er aan terug denkt.

Zoals extreem vroeg uit de veren voor een zonsopkomst. Of de blauwe pasta van gisteren, of het duikavontuur wat ik vorige week had met de jongste of het knikkertegel bondje en het fietsavontuur voor de eerste keer naar de nieuwe school met mijn oudste dochter.

Ik zoek het regelmatig op, ik kan daar enorm van genieten. Het zijn kleine dingen, die heel dicht bij mijzelf blijven. En dat zal altijd blijven, wat er ook gebeurt.

Want met de kinderen heb je een emotionele band, die is zo sterk. Dat zal nooit veranderen, dat vertelde een psycholoog mij eens. Ze vroeg mij of ik wel eens gekke spontane dingen deed. Tja, dat doe ik regelmatig. Want het is toch verschrikkelijk leuk om iemand te verrassen?

Mensen waar ik om geef verras ik graag. Het is mijn manier om ze te vertellen hoeveel ik om ze geef. En het kringetje is heel klein..

Zo stond ik gisteren in de rij bij de Hema en toen ik me omdraaide zag ik een muur van chocolade letters. En tja, ik kon het niet laten… net als de pakken chocomelk vorig jaar moest ik even een boodschap maken voor mijn jongste.

En zometeen: een nieuw avontuur, want Anna wil blauwe spaghetti mee naar school. Ik sta voor een dilemma.. maar weet je, ik laat haar. Laat dit ook maar een mooie herinnering worden. Ik ben benieuwd naar haar reactie vanmiddag.

🤗

Geplaatst in

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *