Mijn eerste reanimatie

Voor mijn duikopleiding heb ik ooit EHBO gehad, en heb ik leren reanimeren. Vorig jaar werd ik EFR-instructeur (Emergency First Respons) wat meer gericht was op het duiken en daarna ben ik in juli ook echt acute zorg en reanimatie instructeur geworden. Ik heb toen ook besloten om mijn kennis niet alleen in theoriesessies te delen – maar ook in de praktijk. Want dat zou ik moeten kunnen, toch? Practice wat you preach. Dus ik heb de app Hartslagnu geïnstalleerd. En nooit meer aan gedacht.

Tijdens mijn trainingen krijg ik regelmatig de vraag of ik al gereanimeerd had en hoe echt de pop eigenlijk voelt: want de verhalen doen vaak de ronde dat het anders is. Anders voelt.

Nee.. het is hetzelfde, alleen nu hoor je geen ‘klik’.

13:41 uur. Ik zit te werken aan de keukentafel. Plotseling een signaal wat ik niet ken. Ik kijk naar mijn iPhone en zie een reanimatiemelding, 200 meter verderop. Ik aarzelde heel even. “want er zullen vast al genoeg mensen op af komen”. Waarna ik naar buiten rende, mijn sleutels met beademingsmasker meegriste en de elektrische step uit de schuur trok om met 25 km per uur naar de melding te gaan. Mijn hoofd was leeg. Het was een bijzondere ervaring. Geen aannames, geen punten, echt superfocus.

Ik reed de bocht om en zag omstanders op straat en een meneer die van zijn fiets gevallen was. Hij lag in een rare houding op straat en er werd een poging tot reanimeren gedaan. Wat dan gebeurt is bijzonder. Alles wat je cursisten aanleert doe je automatisch. Ik knielde op de grond, tegenover de man die aan het reanimeren was en gaf hem aan dat ik het over ging nemen. Op dat moment kwam de politie aangereden en hoorde ik de sirenes van de ambulance. Ik telde en dacht aan het beademen. En net, toen ik bij 30 was en twijfelde of ik zou beademen zei de agent :” ga door, doe maar geen beademing”. In verband met COVID was dit wel een van de adviezen: vergeet het beademen, gewoon reanimeren. Al snel kwam de ambulance. Een broeder ging aan het hoofd zitten, rechts van mij. De man leek bij te komen, dus ik twijfelde heel even of ik door moest gaan, maar ik werd gesommeerd om het wel te doen. Wat mij opviel was dat wel de kleur van zijn gezicht weer ‘normaal’ was geworden, Het reanimeren werkte dus! Maar het was inderdaad geen bewustzijn. Ondertussen werd ik aangetikt op mijn schouder: de brandweerman, waarmee ik vorige week plannen zat te maken was ook op de oproep afgekomen.

De ambulance broeder had ondertussen de beademing aangesloten en gaf aan dat wij moesten wisselen.

Ik was onder de indruk van het teamwork van de ambulancebroeders. Dat ging zo super efficiënt en we zaten in een flow. Voor ik het wist hadden ze de AED aangesloten, was er een infuus aangelegd en werd de tijd van 2 minuten bijgehouden voor de klappen van de AED. Ondertussen kwam de tweede ambulance en de brandweerman en ik bleven elkaar afwisselen. Ik kreeg handschoenen van een agent en een flesje water. En toen ik weer aan de beurt was werd er een ‘schep’ aan beide kanten van het slachtoffer gelegd. Ze hielden er rekening mee dat ik aan het reanimeren was en bouwden alles op rondom mij en de andere. Er werd zelfs een deken onder mijn knieën gelegd. De broeder die ons hielp met het beademen was de gene die de leiding nam. Iedereen had duidelijk z’n eigen taak. Toen kwam het moment dat het hele circus de ambulance in moest. 4 politie agenten pakten een hoek van de brancard (de schep) terwijl ik omhoog ging en door bleef reanimeren. Dat was loodzwaar voor de mannen, omdat ik bleef drukken. De broeders vroegen mij of ze te snel gingen, of ik er goed bij kon. Overal werd rekening mee gehouden. Op de brancard ging het snel, tot op het punt dat het slachtoffer omhoog gelift werd. Het moment dat zij alles overnamen.

De politie bedankte ons beiden hartelijk en gaven complimenten. Het voelde echt goed. Ik ben zo blij dat ik gegaan ben. Ik was het meest onder de indruk van de professionals. In feite ben je niet lang alleen. Je bent een van de eersten maar voor je het weet staat er een team van professionals die alles faciliteren. Als jij maar door kan gaan.

Dat neem ik mee in mijn werk. Want het is vaak de angst merk ik tijdens de trainingen: kan ik het wel, houd ik het wel vol, weet ik alles wel?

Ik kan nu uit ervaring zeggen: Ga! Doe! Al bel je 112. Nu pas besef ik me hoe ‘belangrijk’ mijn bijdrage kan zijn als instructeur. Al met al heeft het een kleine 3 kwartier geduurd.

Iedereen zou moeten leren reanimeren. Echt. Meld je aan en ik organiseer een middag of avond – gratis.

En het mooie was – dat was geen toeval (toeval bestaat niet) was dat dit ik dit samen deed met ‘mijn’ brandweerman, waarmee ik aan de slag ga. Hoe bijzonder.

Ik hoop dat het goed gaat met de man. We krijgen het nog te horen.

Waarom ik dit deel? Geen borstklopperij, nee.. Omdat ik de ‘angst’ weg wil nemen bij iedereen. En dat elke bijdrage, wat je ook doet echt iets kan betekenen. De hulpdiensten zijn er snel en ontzorgen je. Dus volg gewoon een cursus, het is maar 1 dagdeel.. en dan weet je in ieder geval wat je moet doen. En als je dan in zo’n situatie komt, dan hoef je niet zozeer aan de slag als je dat emotioneel niet kan, maar je kan dan wel de rol op je nemen om taken te verdelen.

Want ging alles goed wat ik deed? Nee.. ik kwam aan en handelde direct, ik hield niet direct rekening met een onveilige situatie, ook al was het op de weg. Ik nam aan dat de hulpdiensten zouden komen (omdat de app om assistentie riep), ik heb niet om de AED gevraagd, ik heb niet beademd.. Maar het hoeft ook niet perfect te zijn.

En hoe het met mij gaat? Goed, ik ben blij dat ik het gedaan heb.

Echt, meld je aan. Heb hart voor de ander. 🤗

Geplaatst in

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *