Met de auto naar school

De lockdown wordt hier redelijk nuchter opgepakt door de kinderen. Waar ik mezelf een weg probeer te vinden om toch iets te kunnen betekenen waar ik voor betaald word zijn de kinderen heel gedisciplineerd.

Dat hebben ze vast niet van mij 🤣

Ik heb mezelf voorgenomen om op tijd op te blijven staan. Ver, ver voordat iedereen wakker wordt. Allereerst is dat heerlijk, die rust, maar het geeft mij ook de kans om mijn dag breder te spreiden. Zo kan ik meer aandacht schenken aan de kinderen als er vragen zijn, of even gekke dingen doen. Zoals vandaag, waar ik voor de pauze ‘Jachtseizoen’ gepland heb 🤗

Dat zal ze trouwens tegenvallen, want ze volgen school in de pyjama met een ‘shirt’ erboven. “Want pap, ze zien de rest toch niet.” Wat een wijsheid, dat hebben ze dan wel weer van mij 🤣

De middelste moet om 8:15 uur naar school, de jongste om 9:00 uur en de oudste om 11:00 uur. En wat schetst mijn verbazing? Sinds de lockdown komen de twee meiden keurig op tijd naar beneden om te ontbijten. En gaan ze uit zichzelf al lekker op tijd naar hun kamer. De oudste dochter gaat even wat ‘chillen’ met vriendinnen, terwijl ze creatief bezig is in haar knutselboek, de andere zit al om half negen Among Us te spelen op haar kamer met klasgenoten.

Zojuist was ik uit mijn zoveelste zoom meeting en dochter 1 zat op haar kamer – weer te chillen en dochter 2 zat beneden op de bank: allebei pauze. En het mooiste is: de jongste heeft gewoon de timer gezet om op tijd terug te zijn ‘in de klas’.

Af en toe breek ik in. Pure verveling? Ha, ook. Maar ook om het gewoon leuk te maken. Lekker donderstralen, rebels zijn. Want eigenlijk is deze situatie uniek. Hoe kijken we er samen over 20 jaar op terug? Waar was jij 20 jaar geleden 😑

Ik hoop dat de kids er een positief gevoel aan over houden. Niet zozeer die crisis, want dat is gewoon meer dan ruk, maar het gevoel wat ik ze mee wil geven: hoe ik er als volwassene mee omga. Ondanks het feit dat ik ook alle dagen thuis ben.

Vanochtend was weer mooi. Ik genoot van de meiden: de oudste had haar ontbijt op en zei vrolijk:”Zo pap, ik ga naar school hoor! Zal ik de fiets pakken?” en ze ging de trap op. Halverwege riep ze: “Ik zie school al, ik ben er bijna!” En boven:”Ik ben er, love you tot vanmiddag!” Om vervolgens weer naar beneden te rennen: ze was haar tekenboekje vergeten. “Ideaal, de school zo dichtbij grijnsde ze”.

De jongste was even later klaar met haar ontbijt en riep mij, alsof ze het afgesproken hadden: “Pap, kan je mij met de auto naar school brengen?”🤣 Ik moest lachen. Gaf haar een dikke knuffel en zei: “Wil je voorin of achterin?” Ze keek me raar aan en ik ging gebukt voor haar staan: “Spring er maar in, dan breng ik je!” En op mijn rug gierde ze het uit. Met een kleine omweg ging ik de trap omhoog naar haar kamer. Haar school. “Tja meis, kiss & ride he, doei!” Een fikse zoen en ik ging door naar mijn kamer.

Even later hoorde ik haar enthousiast roepen naar haar klasgenoten:”Papa heeft mij vandaag met de auto naar school gebracht!”

Heerlijk – dat maakt mijn dag ook weer goed. Ondanks alles. Even genieten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *