Meester Bart

Vrijdagmiddag hadden we afgesproken. Meester Bart en ik. Om de podcast op te nemen in mijn serie ‘het gesprek aan de keukentafel’.

Ik ken Bart nog maar een paar jaar. Hij volgde een opleiding van bijna een jaar bij mij en ik sprak hem regelmatig. Hij was een kritische deelnemer, zocht altijd de boodschap achter mijn verhaal en met de nodige humor: een betrokken iemand. En dat was natuurlijk weer heel prettig voor mij. Sommigen die dit lezen zullen dat herkennen 🙂

Bart heeft niet lang na zijn opleiding de overstap gemaakt naar het speciaal onderwijs. En is daar op Linkedin over gaan schrijven. En ik zie ineens dat de man die altijd al oog had voor de kinderen, nu ineens opbloeit. Alsof het waakvlammetje ineens op vol vermogen staat.

Dat is gaaf. Af en toe spelen we berichtjes naar elkaar toe. Niet vaak, een paar keer per jaar en met de start van mijn podcast idee stond hij ook hoog op mijn lijstje. Want als iemand inspireert…

En vrijdagmiddag, 14:00 uur is het zo ver. De podcast app is gestart en we zitten in de green room. Ik zie Bart, en dat is voor het eerst sinds jaren. Het voorgesprek is geweldig. We blikken terug, we kijken naar het nu en het blijkt dat wij elkaar meer volgen dan dat we van elkaar wisten. Dit is al zo’n geanimeerd gesprek, dat ik er spijt van heb dat ik de rode opname knop niet ingedrukt heb.

Ik vertel Bart dat ik echt een gesprek zoek. Ik wil geen interview. En daarom wil ik ook maar 2 dingen eruit lichten: zijn term ‘situationeel omdenker’ en ‘storyteller’.

De knop wordt ingedrukt. Ik vind het altijd weer een spannend moment. Want de sfeer verandert hierdoor altijd. Welke kant gaat het op? Valt de ander ineens stil, is de spontaniteit weg of kan ik een zetje geven, zoals de andere podcasts, en gaan de anderen los? Ik wil zo weinig mogelijk invloed hebben: de andere laten praten. En dat is al lastig genoeg voor mezelf, een valkuil. Want stilte is prima.

De tijd kruipt voor mijn gevoel. Net zo langzaam als dat je uitkijkt om iemand weer te zien of te spreken. Maar dat geeft niet, want het gesprek verloopt natuurlijk, ongedwongen.

Ik probeer de drie kwartier aan te houden. Bart komt na 40 minuten nog op een nieuw onderwerp en ik vrees dat het uit gaat lopen, want ook dit onderwerp is razend boeiend: vooral omdat hier zijn passie helemaal afdruipt. Wat mooi, hoe iemand zo positief staat in zijn werk, zijn passie voor die kinderen die al als ‘negatief’ gezien worden in de samenleving.

Na het gesprek ga ik er gelijk mee aan de slag. Ik wil het bewerken maar realiseer me dat ik het gewoon integraal moet plaatsen. De reacties die erop volgen maken me soms stil. Ongelooflijk hoeveel mensen hier energie uit halen. Daar geniet ik weer van.

Nieuwsgierig? Luister ‘het gesprek aan de keukentafel’ op Spotify of Apple Podcast – of check het hieronder:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *