“Mag ik eens met je afspreken?”

Ik kreeg de vraag een paar weken geleden. Van een kennis. Hij werkte ooit op een SBO-school (speciaal basis onderwijs) waar ik hem toentertijd ontmoet had als onderwijsadviseur. Hij woont hier 20 minuten rijden vandaan en zijn vrouw komt uit Dwingeloo.

Zijn vraag verbaasde mij enigszins. Hij was ondertussen uit het onderwijs gestapt, als front-end ontwikkelaar gestart bij een IT-bedrijf en daar veel cursussen gevolgd. Ik sprak hem af en toe en volgde hem op LinkedIn.

Hij vond mijn carrière boeiend en wilde graag weten hoe ik het ervaren had.

Al vrij snel tijdens het gesprek kwam naar voren dat hij op straat kwam te staan. Het was voor hem bijna een opluchting, omdat dit toch niet iets was waar hij zich comfortabel bij voelde. Maar ja, wat ga je dan doen.

Daar had ik het begin dit jaar ook over met een vriendin: we kunnen altijd weer voor de klas. 🤣😉🤗

Maar hij was juist uit het onderwijs gestapt, omdat hij het echt te zwaar vond. Niet alleen het vak, maar ook het gedrag van de kinderen en de achtergronden. Nu is dat door het Passend Onderwijs ook enorm veranderd. Je komt als kind niet zomaar meer in het speciaal onderwijs.

Hij vroeg waarom ik mijn stappen gezet had. Waarom ik uit het onderwijs gestapt was en de keuzes gemaakt had die ik gemaakt had. De 4 muren van mijn lokaal beklemden mij. Ik vond het heerlijk om met kinderen te werken, ze te zien verbazen, verwonderen, groeien. Oh, en ik kon ze ook regelmatig achter het behang plakken. De ideeën die ik had om de kinderen uit te dagen wilde ik breder trekken en voor ik wist hoe, kwam Kennisnet op mijn pad en ze vroegen mij te solliciteren. En toen ging het snel. Mijn ideeën, mijn idealen, mijn drive als broekie kon ik landelijk kwijt. En toen ik later accountmanager werd voor een schoolleverancier net zo. Ik kwam weer in de scholen en was geen dozenschuiver, maar sparring partner. Geen critical friend, want dat durfde ik niet. Maar ik durfde wel nee te zeggen als een directeur een verkeerde keus zou gaan maken. Ik werd gevormd en door al die contacten groeide ik en ontwikkelde ik me tot iemand die erkend werd. Niet als ‘verkoper’ maar als adviseur met oprechte interesse. En dat was ook zo. Natuurlijk had ik mijn targets en die haalde ik zonder problemen. Het was een mooi spel waar ik in laveerde.

Al die ervaring kon ik goed gebruiken als onderwijsadviseur. En waar ik veel inhoudelijke kennis opgedaan had in de jaren daarvoor leerde ik als adviseur meer over menselijke ontwikkeling. Ik kon de pedagogiek boeken weer uit te kast trekken.

Altijd als doel: professionals ondersteunen om het kind het maximale te bieden.

En dat leek hem ook zo mooi. Hij vertelde dat hij bewust gekozen had om iets te betekenen voor de kinderen. Volgens mij doe je dat ook.. vanuit een passie, een drive. Hij herkende veel in wat ik zei en we zaten de hele avond geanimeerd over het onderwijs en de randzaken te praten. Het was ook nog eens super gezellig en drie uur later namen we afscheid. Hij had wat namen van mij gekregen van bekende directeuren en de volgende dag vroeg hij nog naar onderwijsadviesorganisaties in de buurt.

Een week later kreeg ik een berichtje via LinkedIn. Hij was invaller geworden en had weer gekozen voor het onderwijs. En toen ik vroeg hoe het hem beviel zei hij: “gaaf, maar ik ben echt bek af 🤣” En deze week zag ik op zijn LinkedIn dat hij een vaste baan heeft: Docent generieke sporten bij een MBO – opleiding.

En ik denk dat het past: want sport is zijn drive. En als je dan je hobby tot je werk kan maken. Ik ben benieuwd of mij dat ooit gaat lukken. Ik ben nog zoekende. Dus als je een suggestie hebt 🤗

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *