Is dit nu later?

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik veel verhalen op Linkedin plaats. Waar ik ‘vroeger’ echt mijn expertise wilde delen, laten zien waar mijn kennis zat, mijn interesse heb ik het sinds corona over een andere boeg gegooid. Bewust.

Waarom? Omdat ik ineens thuis zat. Met mijn kinderen. De lockdown kwam hard binnen. Mijn agenda was ineens leeg en ik kon als trainer wel trainingen online omzetten, maar niet op pad. En zo zaten we met z’n 4tjes ineens bij elkaar, 24/7. En toen ontdekte ik pas echt hoe de wereld van de kinderen in elkaar zat, hoe zij het beleefden, vanuit hun perspectief. De kleinste dingen zijn de grootste belevingen. Waar wij als volwassenen al snel aan voorbij gaan, zijn voor kinderen hele belangrijke dingen. Het verwonderen, genieten, balen, creatief zijn, verbinden, elkaar opzoeken. Ik maakte het allemaal van dichtbij mee. En besloot om daar over te schrijven.

De verhalen hebben wel altijd een moraal. Vaak het moraal waar ik me ineens weer even bewust van werd. Het is niet belerend bedoeld, maar elke situatie die mij opviel of opvalt is eigenlijk iets heel moois. Iets waar we als volwassene veel vaker bij stil zouden moeten staan. Waar wij het kind in ons zijn verloren. Ik wil het mooie delen. Ook al heeft een kind een rotdag gehad. Er zitten altijd mooie haakjes aan. En wat blijkt: mensen herkennen het ineens. Zien het zelf ook. Kunnen er van genieten.

En hoe mooi is dat, dat ik gewoon een glimlach op andermans gezicht kan toveren. Of het besef even kan laten voelen.

In mijn laatste post https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:6851549266217857024/ kwam dat ook ter sprake door lezers. Je bent zo oud als jij je voelt. De oma die 94 is, maar als haar kleindochter vraagt hoe oud zij zich voelt: 40, en nog jonger als mijn lichaam mee zou werken.

Het kind in ons. Dat zit er nog steeds in. En ik denk dat het kind in ons wakker wordt als wij ons identificeren met onze kinderen. Het moreel loslaten. Lef hebben. Die herfstbladerbult in durven duiken. Hardop durven zingen op straat of huppelend, hand in hand met je kind. Dansen op de vlakte. Ik ben er van overtuigd dat elke volwassene dit zou willen. En dit kan. Even weer kind zijn.

En dat is het, even weer kind zijn. Het zijn die momentjes. Want de volwassen wereld.. de wereld die kinderen bekijken vanuit hun ogen. Waar ze vaak geen bal van snappen en weer door gaan met hun eigen wereld. Doen wij niet vaak hetzelfde?

Want die volwassen wereld is heel mooi. Maar soms ook hard. Confronterend. Waar pure liefde je overkomt of keihard afscheid. Waar je denkt dat je grip hebt, omdat je volwassen bent maar waar je soms geleefd wordt.

Is het niet zo dat kinderen hetzelfde beleven? In hun ‘eigen’ wereld? Ik denk het wel.

Dus in feite blijven wij ook kinderen. Grote kinderen. Gedraag je dan ook eens zo. Het is zo lekker. Zo ben ik soms 10, soms 13, 15 en als ik wijn wil drinken, dan ben ik 18.. en heel langzaam word ik 19. Al heel wat jaartjes.

Kom, dans, zing, geniet en laat los wat anderen van je denken! En zo kreeg ik het mooie citaat van Stef Bos:

we spelen nog verstoppertje
maar niet meer op het plein
en de meeste zijn geworden
wat ze toen niet wilden zijn

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *