In quarantaine

Een mail van school: mijn zoon moet in quarantaine. Een klasgenoot en een medewerker zijn positief getest op Covid-19. De klasgenoot heeft aangegeven nauw contact te hebben gehad met mijn zoon.

Ik blijf er sto├»cijns onder: naar de kids toe. Ondertussen ratelt het in mijn hoofd. Wat voor consequenties heeft dit? Hij heeft geen symptomen en ergens maak ik me dan ook niet druk – maar wat als hij deze wel ontwikkelt? Dat betekent dat we hier allemaal 10 dagen verplicht thuis moeten blijven.

Mijn zoon lacht – op de groepsapp is bekend geworden wie de besmette klasgenoot is. En hij geniet van het idee dat hij 10 dagen thuis moet blijven. Tot ik aangeef dat hij niet naar buiten mag, niet mag sporten en afstand moet houden uit voorzorg.

Zojuist bracht ik mijn jongste naar bed. Ze wilde graag praten over het voorval. Als 9-jarige merk ik dat zie het niet echt begrijpt. Het lijkt haar heerlijk. 10 dagen thuis. Tot ik vertel dat ze dan ook niet met vriendinnen mag spelen. Haar gezicht vertrekt. Dat wil ze echt niet. Van het ‘stoere’ dat er mogelijk corona in de familie is, is dat ineens omgedraaid in ‘superstom’.

En het gekke is: niemand is bang. Niemand vindt het eng. Ik ken onderhand zo’n 6 mensen met corona – en iedereen is allereerst verbaasd: Ik? En vervolgens reageert men laconiek. En het gekke is: al deze mensen hebben verder ook geen klachten.

Is dat de reden om laconiek te zijn? Omdat er geen ernstige voorbeelden zijn? Is dat de reden om er luchtig mee om te gaan? Om de regels niet zo nauw te nemen?

Ik vrees voor de Kerst. Want na de persconferentie blijkt uit peilingen dat een grote groep het niet zo nauw neemt met het advies van de overheid.

Over een paar dagen weet ik hoe mijn kerst eruit ziet. Ik ben benieuwd. En uiteraard hoop ik dat mijn zoon niets heeft opgelopen. Want quarantaine alleen al is een straf voor zo’n jonge jongen: een jongen die 6 dagen in de week volleybal traint.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *