Ik kook

Er is de laatste tijd commentaar op mijn kookkunsten. Nou is dat al jaren zo, maar dat was vanwege de vele experimenten of de zaterdagen dat ik de hele dag in de keuken stond. Daar ben ik volledig mee gestopt. Ik kook nog wel eens uitgebreid als er vrienden komen, maar door corona is dat ook dit jaar niet meer voorgekomen.

Dat koken was altijd wel een feestje voor me: heerlijk de hele keuken bezetten, muziek erbij, fles wijn aan het einde van de middag 🤗 de kleurenmelange, de geuren en het proeven. Maar dat terzijde.

Ik probeer al heel lang voor mezelf redelijk koolhydraatarm te koken, maar daar zijn de kids onderhand niet bepaald meer van gediend. Terwijl ik echt wel rekening met ze houd, maar ik vind het ook belangrijk dat ze ook andere ingrediënten leren eten.

De blauwe spaghetti begin deze week was een leuk uitstapje (noem het charme offensief) om ze weer enthousiast te maken.

Vandaag had ik bij de Appie een heerlijk falafel recept gevonden. Super vegetarisch. Als vlees in het geding is, begint zelfs de jongste al te mosteren “ja hallo.. ik ben een Masselink he”. Ik ben echt niet van die vlees substituten en zal ze ook niet kopen. maar falafel heeft nog een historie bij mij.

Ze heeft gelijk: de Masselink familie heeft al generaties niet zozeer een bourgondische maar boergondische historie: elke dag vlees en als het kan veel vlees. Ik heb dat stokje natuurlijk overgenomen maar afgelopen jaar is dat wel veranderd. Ik ben meer bewust gaan koken (met mate) en variëren (dus ook ‘ongewone’ maaltijden)

Dat houdt mij niet tegen om de laatste tijd ook eens wat vaker vleesarm te koken: minder of geen vlees. Met enig gemor lukt dat, maar als ik dan ook nog eens verder ga met bloemkoolrijst en een bonen gerecht dan wordt er al om brood gevraagd. Champignons zijn sowieso een never-go.. ook niet als ik ze pimpelpaars kleur met oranje witte gele en rode stippen. De sla in de moestuin staat te schieten omdat ik echt niet die 200 gram per persoon haal als ik er een salade van maak. Dat dus.

Trouwens, op de falafel na zal je mij niet zien met die vleesvervangers. De nep kip, hamburgers, shoarma, biefstuk – en wat dan nog meer. Een vriend van mij is vegetariër en zei: “dat is meer een substituut om het idee te hebben dat je ‘goed’ doet: het lijkt op vlees maar is het niet. Mensen die bewust minder vlees willen eten en voor het gemakkelijke gaan kiezen hiervoor, omdat ze dan wel hun reguliere potje kunnen koken en niet creatief hoeven te worden in de keuken”. Ik vond het interessant klinken. Maar in mijn lijf geen nepvlees.

Behalve dus de falafel. En dat kennen de kids niet. Ik heb het ooit gehad toen ik een week in Kopenhagen was in 1996 en veel vertoefde in Christiana, omdat de kennissen daar veel waren. Dat was zo’n bijzondere ervaring, daar kan ik nog wel een keer een verhaal over vertellen. Maar goed, ik wist niet wat ik proefde, het was heerlijk. En ik wist niet eens dat het vegetarisch was.. Noob. Want die kennissen waren achteraf ook helemaal ‘groen’. In de Appie las ik dus het recept en dacht: dit wordt een interessant experiment. Paprika’s, rode uien, knoflook, peterselie, Griekse yoghurt, bladsla, pita brood en….. falafel.

Ik at samen met de jongste, en die genoot. Ze at zonder problemen 2 pita broodjes met kikkererwt emulsie. Ik had tijdens het koken een koud stukje geproefd en kreeg het niet weg.. Ik vreesde dat de kinderbescherming gebeld zou worden maar toen het goed warm was, gemengd met de uien was het redelijk te doen. Ondertussen nam ik een instructie filmpje op voor de andere 2. Zij waren aan het trainen tot 20 uur, en ik moest om 1945 uur naar de zaal om training te geven. Ik filmde de ingrediënten en legde uit wat er moest gebeuren: de pita broodjes in het broodrooster, de balletjes (aka falafel maar dat zei ik niet) met ui even opwarmen in de pan en dan je broodje vullen met yoghurt, groente en balletjes.

Op het filmpje zag het er fantastisch uit! Vooral de volle mond van de jongste met haar duim omhoog 🤣 #draak

Om 20:21 uur kreeg ik tijdens de training de volgende appjes van de grootste carnivoor :

Ik moest lachen, zo enorm lachen.

Toen ik thuis kwam om 22:15 uur was Hugo nog wakker. “Je had ons bijna tuk pap” – was het eerste wat hij zei. “maar het was wel lekker” 🤗 En de pannen waren bijna leeg zag ik toen ik de vaatwasser inruimde. Dapper hoor.

Maar ze kijken weer uit naar morgen: patat dag – die is heilig. De Airfryer gewillig.

Geplaatst in

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *