Hoe zit het met “Hoe gaat het?”

Mijn blog over uitspraken van kinderen zette mij aan het denken. Vooral deze opmerking :

Want geef toe – dat is toch standaard wat we antwoorden? Ik betrap me er zelf ook op. Logisch dat een kind zich dat afvraagt: want mijn ervaring is dat kinderen alles haarfijn aanvoelen. Ook als het niet goed gaat met jou als volwassene. En dan is het gek dat je zo reageert als volwassene.

Het bijzondere is: men geeft af op Instagram en Facebook waar vaak een ideaalbeeld gecreeerd wordt. Fijne boodschappen met mooie foto’s die door fraaie filters gehaald zijn. Maar in feite is dat een digitale uitvergroting van: “ja, het gaat goed”.

De site “Mens en samenleving” omschrijft het als volgt:

De vraag “Hoe gaat het?” is uitgegroeid tot een gewoonte. Het is een standaard vraag, en het wordt geassocieerd met beleefdheid. Als je aan iemand vraagt hoe het gaat wil je overkomen als geïnteresseerd, sociaal en betrokken. De vraagstellers zijn maar zelden echt geïnteresseerd en betrokken. Het antwoord op deze vraag is ook erg standaard, en een gewoonte. Iedereen verwacht dat je “goed” antwoordt. Als je “slecht” zegt, schrikken mensen vaak. Het antwoord is erg onverwacht. Als je iemand zegt dat het slecht gaat, worden mensen vaak afstandelijk.

Het stellen van deze vraag is net zo’n gewoonte geworden als het geven van het standaard antwoord. Het standaard antwoord geven is makkelijk en simpel. Je kunt dan snel veranderen van onderwerp en het over leuke dingen hebben. Bovendien voorkom je dat andere mensen zich met jou gaan bemoeien op een ongewenste manier. Als je toegeeft dat het slecht met je gaat, stel je je heel kwetsbaar op. Ten eerste verlies je makkelijker de controle over je emoties. Daar zit je de meeste gevallen niet op te wachten.

Ten tweede kan de reactie van andere mensen een negatieve invloed op je hebben. Daarom is het zelfs soms een goede eigenschap om te zeggen dat het goed met je gaat, zelfs in het geval waarin dit niet zo is. Wanneer je zegt dat het slecht met je gaat, zullen mensen je vaak troost bieden. Veel mensen proberen je ellende te relativeren, of te denigreren, om te zorgen dat je er niet in blijft hangen. Dit is heel slecht voor je herstellingsproces: je krijgt het gevoel dat je je aanstelt, waardoor je je nog slechter gaat voelen. Je zal sneller behandeld worden als de “zielepoot”. Je wordt als zwak beschouwd en je wordt onderschat. Mensen denken dat je door je situatie tot minder in staat bent, minder taken kunt verrichten, etc. Reacties zoals “laat haar maar met rust, ze heeft het zo lastig” zijn slecht voor je zelfvertrouwen.

Bron: https://mens-en-samenleving.infonu.nl/communicatie/98912-hoe-gaat-het-goed-is-vaak-een-leugen.html

Het feit is: zeg je “goed” dan ben je er vanaf. Een oud collega van mij vroeg vervolgens altijd : “Waarom?” Super irritant. Want dan moest ik echt op zoek naar dingen waardoor ik mijn antwoord moest bevestigen. En of hij oprecht geïnteresseerd was? Het voelde niet zo.. Het was een trucje.

En toch is het jammer. Jammer dat het iets ‘beleefds’ geworden is, een groet.

Op social media lijkt alles mooi – maar ik kan je verzekeren dat het minder mooi is dan dat er geplaatst wordt. Social media vergroot het ‘mooie’ leven en is feite meestal een enorme muur die opgebouwd wordt. “Kijk mij het eens goed hebben”. Je hebt alle vrijheid om een eigen werkelijkheid te creëren. De ideale werkelijkheid hoe anderen jou zouden moeten zien.

Het Parool publiceerde in 2014 een interessant artikel : “Liegen over een perfect leven op Facebook“. Het artikel begint zo:

Jezelf beter voordoen op Facebook, daar maakt iedereen zich wel eens schuldig aan. Maar liegen, dat gaat best ver. ‘Ik voerde een Skypegesprek vanuit een Thaise hotelkamer, maar zat gewoon in mijn eigen bed, versierd met oude kerstlampjes en een parasol.’

Ook ik maak me er wel schuldig aan: want ik hoef geen selfies te plaatsen op Insta van mij en m’n kids. Ik vind het leuk om een moment te delen, maar waarom niet gewoon in een whatsapp naar opa en oma?

Een tijd terug plaatste iemand op Facebook dat het slecht met hem ging en daar werd massaal op gereageerd. Hij kreeg meer reacties dan ooit. En uiteindelijk bleek het een ‘prank’ .

Beleefdheidsvorm

In mijn werk ontmoet ik heel veel mensen. Daar is de vraag ‘alles goed?’ heel duidelijk een beleefdheidsvraag. Bij kennissen en vrienden geldt hetzelfde, als de vraag gesteld wordt bij de ontmoeting.

Pas als mensen je echt kennen, dichtbij je staan – of de mensen die jij toelaat – en de vraag stellen merk je zelf wel of het oprechte interesse is of een beleefdheidsvorm. Dat vind ik ook overal terug bij de antwoorden van de ‘experts’. Zij zeggen: mensen die echt oprecht willen weten hoe het met je gaat, vragen nooit gelijk na de begroeting hoe het gaat. Die gaan het gesprek met je aan en vragen het op een gegeven moment. En ik weet zeker dat je dan in een split second gaat nadenken of je een oprecht antwoord geeft of niet.

Hoe het met mij gaat? Wil je het echt weten? Hoe gaat het met jou?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *