Het is stil

Het is stil. Gek stil. Ik zit op mijn werkkamer. De jongste is naar school, de oudste twee hebben online les en zitten op hun kamer. Hun roosters matchen voor geen meter, dus ze zien elkaar aan het einde van de middag weer eens. En ik zie ze soms even een broodje pakken, Xboxen, eigenlijk in hun eigen wereldje vertoeven.

Ondanks hun aanwezigheid is het stil. Dat komt natuurlijk door de jongste, die mij niet meer 20x per dag komt ‘storen’ met een vraag over school. En het zijn geen echte vragen, maar een vraag om aandacht. Of is dat juist wel de echte vraag?

Ik heb haar regelmatig op de kamer gehad terwijl ik werkte. Nou ja, dat werkte niet. Maar het was gezellig. Zij tuurde naar buiten en ik keek af en toe om en maande haar weer tot de orde.

Het is gek. Ik vind het hartstikke goed dat ze weer naar school is. Het is goed voor haar. Ze ging ook iedereen knuffelen, had ze me toevertrouwd. Zelfs de juf, ook al mocht dat niet.

Het is stil – het voelt leeg. Een gemis. Van iemand waar je zo ontzettend van houdt. Waarvan je weet dat ze in haar eigen wereld bezig is en ook aan jou denkt en van jou houdt. Haar kan ik straks gelukkig weer halen op de fiets.

Geplaatst in

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *