Het gevoel van 2020

Mijn dochter. Op dag 2 van de lockdown. Ze is extra vroeg opgestaan omdat ze dolgraag met haar klasgenootjes wil kletsen. Ze mist ze, nu al. 3 dagen geleden was het nog een ‘normale’ dag voor hen. En dinsdag stond ineens in het teken van afscheid. In plaats van naar een vakantie en fijne feestdagen toeleven.

Ik liep vanochtend naar mijn werkkamer, wetende dat ik de hele dag zoom afspraken zou hebben. Een volle agenda. Nog wel, want heel januari is in één klap weggevaagd. Ik blijf positief, die raakt wel weer gevuld. Ik heb plannen. Ik dwaal af: onderweg kwam ik langs de slaapkamer van mijn dochter. Ze giechelde het uit en had het hoogste woord. Van wie ze dat heeft.. 🤔 Zonder haar te storen nam ik bovenstaande foto.

Een negenjarige, met haar grote bruine vriend op schoot, achter de laptop. De laptop waarop klasgenoten druk bewegen, lachen en praten. Ze was vanochtend niet eens de eerste die online was. Iedereen wil contact. Ik lachte om de setting en liep door.

Tijdens het wachten op mijn eerste meeting keek ik nog eens naar de foto. Het raakte me. Heel diep.

Want dit beeld klopt niet. Dit hoort niet. Dit meisje hoort bij haar klasgenoten te zijn. Fysiek. En nu, nu zit ze veilig met haar beer op schoot in een schemerige kamer in haar pyjama. Ze hunkert naar contact.

Dit beeld was voor mij ineens de metafoor van het gevoel over 2020. Het leven gaat door, maar je bent alleen. De contacten die je hebt zijn op afstand, en als je op de rode knop drukt… ben je alleen. Het is donker, een donker gevoel. Het grijpt je soms aan.

Nu ga ik daar niet zwaar over zitten doen of doomdenken. Maar het maakt zo duidelijk wat er veranderd is. Hoe het jaar beleefd is, juist ook door kinderen die praten over die ‘rotcorona. Het maakt duidelijk hoe het voor altijd anders zal zijn en we daar een weg in moeten vinden.

Het maakt zo duidelijk wat ik mis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *