Gekke dagen die normaal zijn

Ik zit samen te werken met mijn jongste dochter. Nou ja, samen: we hebben een FaceTime verbinding open staan. Ik doe mijn werk en frutsel tussendoor wat, zij doet haar huiswerk. Zij zit met haar moeder zo’n 150 kilometer verder, terwijl ik hier aan de keukentafel zit.

Het is super gezellig. Nu moet ik toegeven: het is vandaag ook een ideale dag voor mij. Ik heb geen afspraken staan, ben veel bezig met mailtjes, regeldingen en het uitwerken van zaken.

Ze zingt, ze neuriet, ze beweegt. Ik hoor het en af en toe kijk ik even stiekem mee. Haar iPhone staat op haar gericht. Met taal had ze echt mijn hulp nodig en las ze me de opdrachten voor. Ik heb zo gelachen, ik heb een stukje opgenomen 🤗 Vraag me niet waarom ze een emmer op haar hoofd heeft 😂

Het bracht me even terug naar het gesprek met haar juf, een tijdje terug. Ze is in al die jaren geen spat veranderd. Want ook dit jaar valt het op dat ze in de klas alles ziet en hoort, niet rustig zit, zingt en neuriet, anderen helpt – ook al zitten ze aan de andere kant van de klas. En dat… dat ervaar ik nu ook.

Want terwijl ik probeer enige concentratie op te brengen om een ingewikkelde mail op te stellen merk ik dat het op de achtergrond heel onrustig is. Ik swap over naar FaceTime en vraag haar wat ze nu aan het doen is. Mijn werk schiet zo natuurlijk geen bal op. Maar daar heb ik rekening mee gehouden. Ik was vanochtend al vroeg op om alvast wat meters te maken. Dat scheelt enorm!

Ik geef eigenlijk nu ook op onderwijs op afstand 😉 En het grappige is: thuis is ze snel afgeleid en kan ze een hele dag doen over het huiswerk. En nu, nu we ‘samen’ zitten is ze er heel fanatiek mee bezig. Wat tijdelijk leek, gaat langer duren. Maar zij vindt het heerlijk. Ze vindt school stom, alleen mist ze haar groep. En thuis huiswerk doen vindt ze heerlijk, vertrouwde ze me toe.

Het rekenen is 1 groot succes: zij rekent een som uit, geeft de som door en ik geef het goede antwoord. Ze baalt op een gegeven moment dat de opdrachten klaar zijn. Zo leuk vindt ze het.

Ondertussen smeer ik mijn lunch, terwijl ik haar rondzingen in de keuken. Kerstliedjes. Tja, waarom niet. Het is heerlijk om eens te ervaren hoe een kind is: want we zien elkaar niet als ik rondloop en toch is ze druk met haar huiswerk en in haar element.

En nu, nu is ze bezig met schrijven, haar laatste huiswerk voor vandaag. Ze wil niet ophangen. Maar het komt mij stiekem wel goed uit, want ik heb zo een Zoom overleg.

We sluiten flink zwaaiend af. Het is ineens oorverdovend stil.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *