Gefeliciteerd met je nieuwe functie!

Vanochtend openende ik Linkedin en zag dat een connectie van mij assistent-coach was geworden bij een grote club. Ik klikte bijna op de knop ‘gefeliciteerd’ – een laagdrempelige, geestdodende call-to-action-button die ingebouwd is zonder emotie en puur gericht op snel gemak, genot en gewin.

Het is net als op Facebook – waar de standaard berichten al klaar staan. Ik doe er niet aan mee. Al gebruik ik Facebook wel als ‘reminder’ om vervolgens de jarige een whatsapp te sturen 🤗

Ik dwaal af.

Wat weerhield mij om hem te feliciteren? Omdat ik wist dat hij coach was en nu dus assistent-coach? En toen realiseerde ik mij dat wij, in onze huidige maatschappij, helemaal gericht zijn op carrières: op naar de top. En elke stap ventileren we maar al te graag op sociale media als Linkedin. Ok, dat is wel heel zwart/wit – maar daar schijn ik goed in te zijn.

Een hele tijd terug had ik het er met een goede vriendin over; het gedrag wat mensen vertonen op Linkedin. Verdiep je er maar eens in. Ik weet niet of het in alle branches zo is, maar in de onderwijs branche valt soms de ene ‘expert’ over de andere ‘expert’ en zijn er velen die de mooiste verhalen opschrijven. Soms kan ik me daar wel over opwinden, omdat iemand zijn/haar best gedaan heeft om een mooie post te plaatsen waar vervolgens heel kritisch, vooral zogenaamd evidence based, op gereageerd wordt. Daarom gebruik ik Linkedin alleen nog maar om een paar mensen te volgen die ik interessant vind en verder plaats ik gewoon berichten. Mijn vriendin vindt het platform wat dat betreft vreselijk en hangt er alleen ‘werktechnisch’ rond. Linkedin is niets anders dan Instagram in tekstvorm.

De carrières zijn dan minstens zo belangrijk. Linkedin is natuurlijk ook gericht op carrières, want in feite is Linkedin 1 grote etalage. En zijn wij er met z’n allen niet op gericht om steeds een stapje hoger te klimmen? Carriere te maken? Daar is niets mis mee.. maar er zijn ook mensen die andere keuzes maken. En volgens mij is daar ook helemaal niets mis mee.

Vroeger.. toen was het normaal dat je 100 jaar voor een baas werkte, en als je ambities had, je steeds verder opklom in de organisatie. Het gaf ook aanzien in de kringen om je heen. Maar volgens mij is dat echt oud denken. Natuurlijk kan je zelf carrière maken – je doelen stellen en naar de top willen. Maar ik ben er van overtuigd je tegenwoordig niet meer op een ladder staat maar dat je aan een klimmuur hangt. En dat je zelf bepaalt hoe je route is en hoe ver je wil komen. En soms val je naar beneden en dan begin je opnieuw of kies je een andere route.

En dus mag je iemand best feliciteren die een andere route neemt dan dan verwacht. En eerlijk: af en toe een stap terug is ook lekker. Ik weet het uit ervaring.

Ik ga hem feliciteren. Met een persoonlijke direct message. Maar er zullen vast niet zoveel felicitaties komen dan wanneer hij bij een andere grote club coach zou zijn geworden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *