Een bijzondere ervaring

Vandaag heb ik de koe bij de hoorns gevat en mijn podcast set klaargezet op de keukentafel. Nu eens echt. De afgelopen gesprekken waren aan de virtuele keukentafel maar ik realiseerde me dat ik hier iemand heb lopen met een prachtig verhaal: mijn oudste dochter.

Nou ja verhaal.. je moet het eruit trekken, want ze praat niet helemaal vanzelf 🤣 Nou ja, ze praat veel, maar ze fladdert. Een focus is lastig.

En daar zit ze. Voor de microfoon met haar glas Icetea die ik gemaakt heb. En eerlijk: voor mij is het net zo ongemakkelijk. Want ik ken haar verhaal, ik ken haar stappen. Hoe kan ik daar nu iets uithalen voor anderen? Zodat ze geïnteresseerd raken in haar verhaal? Dus op het moment dat ik haar ‘welkom’ heet voel ik mij ineens heel onbeholpen. Wat een domme openingszin. Maar ze giechelt. Ik geniet en het gesprek loopt, met ijkpunten in mijn hoofd die ik de revue wil laten passeren. Al is het lastig: want mijn ijkpunten zijn niet de hare.

Daarbij komt dat we regelmatig onderbroken worden door huisgenoten. De een komt thuis, de ander pakt chips, want tja, het is vrijdagmiddag na 16:30 uur. En dan gaat chips voor rekening houden met een leuk gesprek. “Kunnen jullie dit niet ergens anders doen?”

Nee. Ik geniet, maar zij vooral. Want het gesprek krijgt voor mij niet de gewenste diepgang – door mijn tekortkomingen – maar zij stuitert na de opname. “Pap, waar gaan we het volgende week over hebben? Ik vind dit wel koel! Ergens echt over praten!”

En daar geniet ik weer van. Net zoals dingen die ik nu voor het eerst hoor: zoals over haar schriftje en haar leerproces. Wow.

Luister je mee?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *