Dilemma

Gisteren schreef ik een korte blog over corona op LinkedIn naar aanleiding van een Facebook bericht. Een bericht met allemaal foto’s die stiekem gemaakt waren van mensen die zichzelf beschermen tegen corona.

Ik moet toegeven: ik moest wel glimlachen toen ik de foto’s zag. Mensen zijn wat dat betreft heel creatief. Maar ik realiseerde mij ook gelijk dat deze mensen gewoon heel bang zijn. En waarschijnlijk niet zelf quarantaine kunnen blijven, omdat ze niemand hebben die voor hen kan zorgen of om wat voor reden dan ook.

En dat lijkt me erg: dat je op die manier door het leven moet. Los van alle mensen die vanwege hun gezondheid al sinds maart binnen zitten.

Want ik denk dat door corona de eenzaamheid enorm vergroot is. Kan je het onzichtbare eenzaamheid noemen? Hier in de buurt wonen allemaal hele oude mensen. Die blijven het liefst op hun eigen ‘erf’ en laten veelal de boodschappen doen. Naar de Appie? Niet deze, maar ze rijden dan naar een dorp 15 kilometer verder op die extra vroeg open is voor deze doelgroep. Ik weet alleen niet of dat de oplossing is… en een soort van schijnveiligheid.

Om zes uur ging de wekker. Ik liet de hond uit en toen ik binnenkwam zag ik mijn dochter zitten aan de yoghurt. Stil. Mijn gouden elixer pruttelde en toen ik tegenover haar ging zitten met alle brood en beleg zag ik dat er iets was. Er liep een traan over haar wang.

Keelpijn. Erger dan gisteren. En ze had deze week ook al een snotneus. Ze vertelde dat ze vandaag 2 belangrijke vakken had. Een proefwerk en een bespreking van een toets. Dat verantwoordelijkheidsgevoel vond ik geweldig. Ik gaf haar een Advil die ze voor het eerst van haar leven kreeg. (kan iemand mij een tip geven hoe je kinderen leert die dingen makkelijk weg te slikken? 🙈). Het fietsen vond ze geen probleem zei ze, toen ik vertelde dat ik haar helaas niet weg kon brengen. Fietsen vond ze wel lekker.

Een normale verkoudheid. En keelpijn is vervelend. Maar wat is nu nog normaal. Ik ben vrij nuchter, maar nu hangt het corona dilemma in de lucht. Ze vertoont bijna alle symptomen, maar ja: dat zijn gewoon symptomen die bij verkoudheid horen.

Net, om kwart voor zeven, heb ik de knoop doorgehakt. Ik houd haar thuis en meld haar ziek. Want ook al is het misschien niets, het morele engeltje fluistert wel in je oor wat de consequenties zouden kunnen zijn als ze in dit geval wel besmet zou zijn. In feite betekent dat ook dat ik een test moet gaan regelen maar dat wacht ik heel even af. Eerst maar een dagje rustig aan.

En dan heb ik nog maar een verkouden kind thuis. Een kind wat nu trouwens om 7 uur haar huiswerk voor morgen zit te maken 😱 Tja, die Advil is wonderspul 😉

Maar dan denk ik aan de mensen die met een zwakke gezondheid zitten en de ouderen. Die hebben hier dagelijks mee te dealen. Sommigen zijn bang of wellicht gefrustreerd maar het is zo ongrijpbaar.

Dat gevoel.. ongrijpbaar. Waar er tijdens de lockdown voor je gevoel grip was, glipt alles nu tussen de vingers weg. Ik voel de onmacht.

Gisteren belde ik met een oud-collega uit Groningen, die ook besmet is geweest en flink ziek. We hadden het over het dagelijkse dilemma. Voor zijn werk moet hij toch regelmatig naar kantoor in het zuiden met zijn collega’s. Tja, is het argument als hij vraagt of dat wel slim is, wij zijn geen multinational, het werk gaat door… Hij heeft een eigen ‘bubbel’ – dat wordt vast het woord van 2020 – maar beseft zich ook dat hij iedereen kan vertrouwen, maar dat je niet weet of je iets oploopt.

Ik vertrouw mezelf ook en ben van vertrouwen, maar ik realiseer mij ook dat ik zoveel op pad ben, dat ik een desastreus spoor kan trekken mocht ik besmet zijn. Ik zet dat naast me neer hoor, maar een fietsweekend is dan wel een potentieel gevaar. Ook al houden we ons aan alle richtlijnen. En ik doe ook dagelijks de boodschappen en breng mijn dochter elke dag naar school op de fiets.

Het nieuwe normaal. Ik vind het een rukwoord. Maar het nieuwe normaal is meer dan gedrag veranderen. Het is ook het aapje wat op je schouder zit en je steeds laat denken wat te doen. En wat meer mensen op hun schouder zouden moeten hebben. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen.

Want dat is de keerzijde van de medaille. Die discussie had ik onderweg naar Limburg: de laatste 40 jaren worden we signficant ouder, zijn we in staat om iemand, al dan niet met medicatie, heel oud te laten worden. En dan komt corona en moeten we deze mensen extra beschermen. Het is wat mij betreft geen discussie, maar wel de realiteit. Het gaat een keer tegen ons werken. Tot we een vaccin hebben. En ik vrees dat we dan een grote morele discussie krijgen. Want ouderen en mensen die risico lopen vaccineren is 1 ding. Maar wie nog meer? Want verplichten kan je het niet. Maar kan je als openbaar ‘gebouw’ eisen dat iemand gevaccineerd is? En hoe moet je dat aantonen? Wat gaan we doen met alle mensen die met mensen werken – zorgverleners, leraren, pm-ers die uit gewetensbezwaring zich niet willen laten vaccineren?

Een nieuw dilemma.

Oh, ik heb de foto’s trouwens van de Facebook pagina gedownload en op een eigen pagina geplakt. Kijk en verwonder. Er zullen vast ‘gemaakte’ foto’s tussen zitten. Ik deel het verder niet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *