Digitaal ontmoeten

Je bent nooit te oud om te leren. Voor mijn gevoel zeggen alleen hele oude mensen dit. Val ik nu ook onder die categorie?

Gisteren heb ik iets nieuws meegemaakt en geleerd. Ik heb een online event gevolgd. Een ‘beurs’ met stands, een keynote en verschillende workshops. Allemaal rond het thema ‘onderwijs en ICT’.

Het is onderhand traditie dat ik deze beurzen en congressen bezoek. Niet dat ik echt iets nieuws hoor of zie, maar het zijn met name de contacten die ik weer even opdoe, het ‘netwerken’. Ook al zit ik niet meer in deze ‘branche’, het draait om producten en diensten richting kinderen en wellicht zijn er linking pins.

Maar goed, een fysieke bijeenkomst zit er al een tijdje niet in en mijn goede vriend Dieter heeft een online event georganiseerd. Rondneuzen in een virtuele wereld.

En dat is een bijzondere ervaring. Als je binnenkomt, waan je je in een park met gebouwen. Je hebt een eigen avatar die je aan kan kleden en waar jij je eigen profiel in kan vullen, je visitekaartje. Ik twijfel of ik me voor zal doen als vrouw, ik bedoel: nu heb ik de kans. Maar realiseer me ook tegelijkertijd dat mijn naam met koeienletters boven mijn avatar staat.

Er is een infobalie met medewerkers, die net als jij, jou van dienst zijn vanuit hun werkkamertje thuis. De keynote spreker zit waarschijnlijk ook gewoon in z’n onderbroek achter de microfoon terwijl het auditorium volledig gevuld is en aandachtig luistert en kijkt naar het podium en de Slides achter hem. Een bijzondere ervaring.

Na de introductie verspreid iedereen zich over het park. Sommigen zoeken elkaar op, de meesten gaan naar de verschillende workshops en ik ga naar de expohal, waar de stands zijn.

Ik moet toegeven. Ook de workshopruimtes zijn niet van echt te onderscheiden: je zit als deelnemer aan een tafel of in welke setting dan ook en je ziet elkaar en je spreekt met elkaar. En de workshopleider kan verschillende virtuele schermen gebruiken om zijn of haar verhaal te ondersteunen.

Normaliter slenter ik rond op de beursvloer. Ik heb in Europa verschillende grote beurzen bezocht en er is 1 tactiek om alles te zien: blokken lopen en zigzaggen. De looppaden zijn recht toe recht aan. Dus loop je heen en weer, of als er thema’s zijn ingericht loop je in blokken heen en weer. Zo mis je niets, kan je eenvoudiger een interessante stand terugvinden en loop je niet als een gedesoriënteerde cavia in een doolhof rond.

Ik betreed de expo en ik krijg gelijk het beursgevoel. Ik hoor mensen om me heen in gesprek, zie de verschillende stand, groot en klein. Hoe dichter ik op een persoon afloop, hoe beter ik de conversatie kan verstaan. Het luistervinken is verleidelijk en ok, ik doe er ook aan mee. Want mensen hebben niet in de gaten dat anderen gesprekken mee kunnen luisteren. Iets wat op een echte beurs onmogelijk is. De oplossing die het platform biedt zijn ‘privé’ plekken, ingericht met een tafel en een paar krukjes waar niemand je gesprek kan horen. Te herkennen aan de blauwe kaders.

Geloof me, je gaat anders naar mensen kijken als je ze hoort praten. Daar schrijf ik later over.

Ik loop over de paden, kijk naar de stands en zoek oude bekenden op. Een bijzondere ervaring, omdat deze mensen ook gewoon achter hun bureau zitten. I know the drill van het op de beursvloer staan. Als er een beurs was, zorgde ik ervoor dat ik mee mocht draaien. Zo leuk! En daarnaast heb ik 2x een NOT en 3x een IPON mogen organiseren waar ik 6 dagen gestaan heb en dat waren echte marathonsessies en een aanslag op elke vezel in je lijf. Wel gaaf trouwens.

Nu zitten we.

Het is gezellig. Ik spreek mensen die ik jaren niet gesproken heb. Je hoort ineens een stem die je aanspreekt en het is alsof je nooit weg geweest bent. En sommige mensen wil je liever niet spreken, maar daar is in de online wereld geen ontkomen aan… want de deelnemerslijst staat prominent boven in beeld. Klik op een naam, bekijk zijn/haar profiel of zeg ‘ga naar persoon’ waarna je rechtstreeks naar hem/haar toe geleid wordt. Ideaal, dat weer wel. Maar geen ontkomen aan. You can run but you can’t hide.

Het interessante is, is dat ik nu niet zozeer met de diensten en producten bezig was, maar meer met de mensen zelf. De bezoekers en de standhouders. Ik zie mensen rondlopen, klik op hun naam en kijk of ze voor mij ‘interessant’ zijn om vervolgens in gesprek te gaan. En HET voordeel is: tijdens het gesprek ga je naar Linkedin en zoekt de persoon gelijk op. Het zijn gelijk ‘warme’ contacten als je gelinkt bent.

En zo heb ik zo’n 20 mensen ontmoet en mijn netwerk enorm uitgebreid op zo’n leuke manier! Nou ja, de commerciële rakkers kwamen natuurlijk ook op me af om me te verleiden naar hun stand te komen. En tot hun goed recht. Daarover zal ik ook eens een stuk schrijven, want commercieel verleiden is ook een kunst 😉

1 ontmoeting verliep heel bijzonder. De dame in kwestie, een directeur van een trainingsplatform had mij benaderd. Zij had kennelijk dezelfde tactiek en had mijn Linkedin profiel bekeken en zag dat ik ‘open for work’ was.

Tijdens het gesprek bekeek ik haar Linkedin pagina en zag ik dat ze bij dezelfde werkgever had gewerkt, als waar ik gewerkt had. En bij het bedrijf daarvoor waarmee ik intensief samengewerkt had.

Dus ik onderbrak haar – want ik was niet zozeer geïnteresseerd in haar commerciële verhaal – en vertelde dat we die overeenkomst hadden. En het grappig was: we hebben een half uur lang gesproken over die tijd, over oud collega’s, de contacten in deze kleine wereld en hoe de markt nu is. Het hele formele ‘vacatureverhaal’ was verdwenen en veranderd in een boeiend gesprek en een waardevol warm contact voor mijn netwerk.

En dat is gaaf.

Want dat gebeurt je normaal gesproken niet op een beursvloer. Dan blijft het oppervlakkig en ben je blij dat je thuis even de benen omhoog kan doen. En nu? Nu geeft het energie! Ik wil dit wel vaker! En nee – ik ga daar niet werken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *