Afscheid nemen bestaat niet

Gisteren was de afscheidsavond van mijn dochter. Einde basisschool, einde tijdperk, hallo nieuwe wereld! Het was een raar besef. Al leefde ze er zo naar toe. Dat was net als mijn zoon, alsof de kinderen geprogrammeerd zijn: de laatste 2 maanden ontgroeien ze de basisschool.

Opvoedkundig is er weer een nieuwe uitdaging. Waar alles op rolletjes liep in een vertrouwde omgeving, komen er nu nieuwe invloeden. Ik schreef het laatst al: nature, nurture, culture. Een nieuwe ontdekkingsreis: voor mijn dochter en voor mij. Nieuwe vriendinnen.. vriendjes.. school en haar (wel)bevindingen, de logistiek. Elke dag 25 km heen en 25 km terugfietsen. Want ze heeft een hekel aan de bus. Ik heb met haar ‘proef gefietst’, want ze kreeg wel fiets met trapondersteuning. Ik moest ‘maar’ 30 kilometer fietsen, op 3 versnellingen, dat kan ik haar niet aandoen.

Ik vind het fascinerend. Als trainer maak ik deelnemers er vaak bewust van: vanuit de nabijheid, de veiligheid toewerken naar de afstand: kinderen zelfstandig laten worden, afstand creëren, soms letterlijk uit het zicht. Dingen laten ontdekken, exploreren. Maar wel vanuit die veiligheid. Het is zo makkelijk gezegd en gedaan. Als het om je kind gaat is dat net zo. Maar het is wel spannend. Ik zie hoe ze groeit, geniet. Maar wanneer doe je het goed als opvoeder he.

Gisteravond lag de rode loper uit. De kinderen werden opgewacht door de leerkrachten, die opgesteld stonden langs de rode loper. Vol trots nam ik mijn dochter aan mijn arm en liepen we over de rode loper. Ze genoot. Het was een prachtig afscheidsfeest. De kinderen hadden scenes laten opnemen en dat werd gemonteerd als een soort ‘oscar uitreiking’ met alle fragmenten. De ouders waren coronaproof verdeeld over de lokalen waar de film op de digiborden te zien was. Na afloop werden de ouders verzocht om zich op te stellen langs de rode loper om de kinderen 1 voor 1 uit te klappen. Ons lokaal was het laatste aan de beurt. Ik liep de school uit en zag de rode loper. Tja, en dan kan ik het niet laten. Ik liep over de rode loper naar het einde. Onder applaus 🙂 He, kom op: het is ook een beetje afscheid van mij he! 😉

En eerlijk: afscheid nemen bestaat niet – en toeval ook niet. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *