De reünie

Dit weekend zou de reünie geweest zijn van mijn middelbare school, het CLA (Christelijk Lyceum Almelo), tegenwoordig het Noordik. Het ging uiteraard, door Corona, niet door.

Het zou mijn eerste zijn geweest, want eerlijk: ik ben nog nooit op een reünie geweest. Misschien heb ik er een paar over het hoofd gezien en ik ben ook nog nooit ‘opgespoord’ voor een reünie. En dat heb ik nooit erg gevonden, ik ben helemaal niet zo van het terugkijken. Toen ik erop gewezen werd realiseerde ik mij dat ik misschien niet zozeer geïnteresseerd was in de verhalen van vroeger, maar wat de oude schoolgenoten nu doen, en hoe het met de docenten is. Welke keuzes men gemaakt heeft. En uiteraard: samen gaan is leuker dan alleen.

Afgelopen woensdag had mijn zoon afscheid van zijn ‘oude’ school. Een soort van reünie na ruim 3 maanden. Hij had er totaal geen zin in. Hij zou ze toch nooit weer zien. En ik betrapte me er zelf op dat ik hem toch aanspoorde te gaan. Sterker nog: ik heb mijn agenda leeggemaakt om hem te brengen en daar te wachten. Ergens vind ik het toch belangrijk kennelijk. Ik vond het ook een bijzonder moment toen hij weer in de auto stapte. Het hoofdstuk was gesloten, hij vond het ‘akward’ maar hij gaf wel aan dat ze nog met wat klasgenoten, zijn ‘gang’ een feestje gaan vieren in de zomervakantie en dat ze contact zullen houden.

Het deed me beseffen dat ik als ouder toch wat mee wil geven wat ik zelf niet gehad heb. Uiteindelijk zal je kind toch zelf bepalen hoe het er verder mee omgaat. Maar goed, dat terzijde.

Op Linkedin heb ik wat oude schoolvrienden van de middelbare school, maar de meeste connecties heb ik met mensen waarmee ik om ging op de PABO. En eerlijk: ik spreek ze nooit. Op een gegeven moment vlieg je uit, ontmoet je nieuwe mensen, bouw je een nieuwe kring op die past bij jouw ‘levensfase’. Dat gaat natuurlijk ook bij mijn zoon gebeuren.

Nu heb ik vrij weinig met de middelbare school (of de lagere school), maar toen ik in gesprek raakte over het CLA en we enthousiast ervaringen uitwisselden begon ik wel nieuwsgierig te worden. In de weken daarna heb ik google aangeslingerd en docenten opgezocht waar ik de namen nog van wist. Sommigen werken er nog, anderen zijn met pensioen en een paar zijn (helaas) overleden. Dat laatste trof mij nog het meest.

Oude klasgenoten uit mijn dorp had ik snel gevonden en het verbaasde mij welke uiteenlopende functies ze hadden. Bij sommigen had ik het echt niet verwacht.

En dat triggerde mij: welke keuzes maak je als kind. Of beter: welke invloed heeft (sec) school op jouw keuze? Is dat het vak met die leuke docent die vol passie en vuur zijn vak ‘verkoopt’? Is het die mentor die jou in het snotje heeft en je op een pad stuurt? Wijk je ergens voor omdat je een docent superstom vindt als puber? Ik had bijvoorbeeld een broertje dood aan wiskunde, en de docent maakte het echt niet beter. Sterker nog: die man had zo’n hart voor zijn vak, dat hij mij het gevoel gaf dat ik beter iets anders kon gaan doen, want als je niet van wiskunde hield, dan hield de wereld op.

Wij vragen aan jonge kinderen wat ze willen worden. Piloot, brandweer, politie agent, juf. De bekende beroepen worden genoemd, heerlijk om mee te fantaseren of een rollenspel te doen. In groep 8 moet je een keuze maken. Wat wil je worden? ik schreef er al eerder over. Je gaat naar een bepaalde school met een bepaalde reden. Maar het gros van de kinderen heeft geen idee wat ze willen worden. En dat kan je ook niet verwachten van een 12 jarige. Maar dan doorloop je de school en word je gevormd. Je ontmoet veel mensen, buiten je eigen netwerk, je omgeving, je dorp. Je trekt met elkaar op, ontmoet heel veel verschillende kennisoverdragers, docenten, je krijgt constant nieuwe inzichten, prikkels, ziet voorbeelden en je vakkenpakket wordt afgestemd op je mogelijke richting wat je later wil worden. En is die keus ook blijvend voor de rest van je leven? Welk pad volg je? Hoe belangrijk is ‘school’ daarin?

En dat lijkt mij mega interessant om uit te vissen: welke keus heb jij gemaakt als klasgenoot, waarom heb je die keuze gemaakt en is dat in de loop van je ‘carrière’ ook veranderd? Kijk, bij mij is de rode draad altijd het onderwijs geweest: mijn missie is het kind verder helpen. Ik word geen accountant of hovenier. School (docenten) en klasgenoten hebben mij daar deels in gevormd.

En de docent, toen hij/zij ons kennis overdroeg? Was dat zijn/haar ‘levensdoel’? Dat lijkt me ook interessant: zijn de docenten docent gebleven of hebben ze ook nieuwe uitdagingen ontdekt, los van hun oorspronkelijke ‘missie’?

Dus als ik weer gevraagd wordt om nog eens mee te gaan zeg ik zeker ja! Al is het om elkaar weer eens met z’n tweeen te zien, bij te praten en herinneringen op te halen 😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *