De narcis

Vanochtend had ik een gesprek me Li Lefébure, kinderenboekenschrijfster voor mijn podcast ‘het gesprek aan de keukentafel’.

Li wil dolgraag kinderen inspireren en haar boeken spreken mij enorm aan. Ik weet niet eens meer hoe het precies ging, maar eind december had ze een vriendschapsverzoek gedaan, of hoe dat ook heet bij LinkedIn 🤔 en toen na dat we een ‘connectie’ waren bedankte ze me voor de inspirerende posts. Leuk! Dat is natuurlijk altijd leuk om te lezen. Een week later zag ik een post van haar langskomen over een een boek van haar: “Lees, verwonder en… schrijf!”: 95 inspirerende schrijfopdrachten voor kinderen. Creatief met taal. Dat leek me echt wat voor mijn oudste dochter. Die is super creatief en altijd in haar boekjes aan het tekenen en schrijven.

Li heeft een prachtige persoonlijke boodschap in het boek geschreven. Dat is trouwens altijd jaloersmakend: ik probeer altijd een persoonlijke noot van een schrijver te krijgen als ik een boek aanschaf, vooral als ik boeken cadeau doe. Dat was op de NOT dus elke 2 jaar dikke pret in de kinderboekenhal 🤗 Het jaloersmakende? Dat handschrift. Alle, werkelijk alle handschriften van de auteurs zijn al een creatieve boost. Waar zelfs een huisarts mijn handschrift niet kan ontcijferen zit daar zoveel creativiteit in.

Dat terzijde.

Femke is razend enthousiast en neemt in haar enthousiasme haar jongere zus ook mee. Dus ‘na school’ zijn ze met creatieve opdrachten bezig. Niet de elke dag, maar het boek wordt regelmatig gepakt. Zo leuk om te zien dat ze er samen mee aan de slag zijn!

Vandaag zat ik aan de keukentafel met Li. Nou ja, zij op een kamertje in Maastricht en ik in de logeerkamer in Dwingeloo. Dat hebben we gemeenschappelijk: de kinderen die rondwaren, en dat is niet handig met een podcast.

Aan het eind van het gesprek had ik Femke nog even geroepen. Ze vond het stoer dat ik Li ‘aan de lijn’ had en ik vroeg of ze het leuk vond om ook even met Li te kletsen. Dat wilde ze wel. Er kwam alleen geen boe of ba uit 🤣🙈 hoe Li het ook probeerde. Tot plots ze zich verplaatste in haar, door het over haar kinderen te hebben en hoe die deze tijd ervoeren.

Femke begon te vertellen. Dat ze het heel saai vond en zich enorm verveelde. Dat ze het echt geen leuke tijd vond, dat ze zich eenzaam voelde. Het is een onderwerp waar ik het af en toe wel over heb, maar dit maakte indruk op mij. Dat het zo diep zit wist ik niet en ik had zo met haar te doen.

Na het afscheid sloten wij af en heb ik een lekkere lunch geregeld. Poffertjes. Ik wist ook niet 1,2,3 wat ik nu moest doen. Ik dacht dat ik al heel veel deed, en toch zat ik er net naast of had ik het onderschat. Zeg het maar.

Na de lunch ben ik de podcast aan het bewerken op verschillende sporen en ineens wordt er op de deur geklopt. Het is Femke. Ze straalt.

Deze week had ik namelijk voor alle 3 de kids een potje met narcissen gekocht, voor op hun kamer. Nog kleine stengeltjes, compleet groen. Met het idee dat deze binnen snel uit zouden komen en dat de kinderen dat ook zouden zien. Die groei, die ontwikkeling. Genieten van het ontpoppen van de narcis en daarna van de geur. Het was iets kleins met een groots gevoel.

Femke staat in de deuropening en heeft haar narissen in haar hand. Nou ja, de pot waar de narcissen in staan. En 1 van de narcissen is zojuist open gegaan! Zo mooi!

En dan is het zo mooi om te zien dat een kind dan ook weer kan genieten van hele kleine dingen. Even het saaie vergeten, het eenzame en het monotone. Door een narcis.

En ik? Ik geniet van die stralende blik, die verwondering. Daar doe ik het voor. En dat is het minste wat ik kan doen. Bij mij staat nog steeds een minikerstboom op het bureau. Don’t ask why. Maar ik vind het wel gezellig.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *