De man die zijn vrouw voor een hoed hield

Ik heb weer een nieuw boek besteld. Op LinkedIn had ik een filmpje gedeeld waar kleurenblinden weer kleuren konden waarnemen met een speciaal ontwikkelde bril. Ik vond het fascinerend: dat technologie zulke ‘problemen’ op kan lossen. Want wie wil er nu geen kleur zien? Treffend was de jongen die ontroerd zei:”Dus zo ziet jullie wereld eruit?”

Ik vond het indrukwekkend om te zien hoe de mensen reageerden die de bril probeerden en het maakte me blij.

Dit is de link: https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:6748347326999359489/

Het filmpje is veel bekeken en er werden veel positieve reacties geplaatst, net zoals ik het ervoer. De reactie van 1 persoon zette mij aan het denken. Hij schreef:

ik zou aanraden het boek ‘ de man die zijn vrouw voor een hoed hield ‘ te lezen , met name het hoofdstuk waarin kleurenblinden , weer of voor het eerst, kleuren gaan zien. ik snap geraaktheid maar besef ook dat de effecten groter, dieper en langer zijn dan je zo op het eerste gezicht misschien denkt.. wat is rood als je die kleur nog nooit hebt gezien ?

Wat is rood als je die kleur nog nooit gezien hebt? Het is mooi dat wij technologie ontwikkelen maar wat doet dat met de mens waarvoor wij het ontwikkelen? Op de radio hoorde ik een interview met een wetenschapper die blinden weer pixels kan laten zien – door draadjes vast te maken aan het deel van de hersenen die de beelden vertalen. Het was nu nog 1 stipje, maar de verwachting is dat ze daarmee contouren kunnen laten weergeven. Een geweldige ontwikkeling – maar wat doet dat met iemand die blind geworden is en straks pixelachtige contouren kan zien?

Een kind wat blind geboren wordt zal nooit meer kunnen zien: dat deel van de hersenen worden automatisch ontwikkeld voor andere taken en het ‘beeld’ deel zal niet ontwikkeld worden. Maar wat als je iemand die blind geboren is, ineens zou kunnen laten zien? Welke impact heeft dat?

Want iedereen heeft een eigen werkelijkheid, een eigen interpretatie, een eigen ‘normaal’.

Ik heb het boek erbij gepakt en het sprak mij gelijk aan:

In De man die zijn vrouw voor een hoed hield vertelt Oliver Sacks de verhalen van mensen die lijden aan perceptuele en intellectuele afwijkingen: patiënten die hun herinneringen kwijt zijn, niet langer in staat zijn om geliefden of alledaagse voorwerpen te herkennen, of patiënten die te maken hebben met tics en die zonder dat te willen obsceniteiten schreeuwen. Hoewel deze gevallen ons vaak bizar voorkomen, worden ze door Sacks’ respectvolle en sympathieke wijze van vertellen diep menselijk. Aan de hand van fascinerende en vaak ontroerende ziektegeschiedenissen laat Sacks zien hoe het is om te moeten leven met een neurologische afwijking.

Morgen komt het binnen. Ik ben benieuwd.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *