De andere kant van de medaille

Gisteren schreef ik over de complimenten en hoe leuk het is om te geven en te ontvangen.

Vandaag heb ik weer de andere kant mogen ervaren. Ik kwam voor een observatie en bij de ingang werd mij door iemand toegeroepen waar iedereen bij stond:”jemig, zit jij bij de Taliban?”

Hoe origineel.

Zo’n 5 jaar geleden heb ik mijn baard laten staan. De reacties waren niet van de lucht. Thuis werd gemopperd, maar ook op mijn werk hoorde ik de directeur tegen een andere collega zeggen dat de Al Qaida binnen getrokken was. Nou hoort dat onder het kopje roddelen, daar heb ik het al over gehad.

Ik ben trots op hoe ik eruit zie. Punt. Ik zie er verzorgd uit, zorg goed voor mezelf, wil er buitenshuis ook zo uitzien. “Straal!”, ik hoor de tip nog zo gezegd worden tegen mij en dat doe ik. Mijn baard is mijn kenmerk geworden, een onderdeel van mijn identiteit. En het helpt, want mensen herkennen mij gelijk weer: of het nu na een kennismaking is, of bij een training, of in een debat waar ik wat de ruimte in riep. Het beeld van mij blijft hangen: “De man met de baard”

Ergens raakt het me steeds meer. Vorige week heb ik al toegegeven: het werd die week daarvoor een dagelijkse teneur en na 4 dagen achter elkaar opmerkingen krijgen (ik ervoer het als hetze) ben ik door mijn knieën gegaan en heb ik een afspraak gemaakt bij de kapper. 😞 Niet helemaal door de knieën – dat nooit: ik heb een grens gesteld en daar moet men het maar mee doen. Mijn langere haarproject blijft – ik wil dat gewoon proberen. Tuurlijk, als het gezegd wordt in de vorm van een soort ‘zelfbescherming’ – prima. Maar dat hoor ik dan wel van echte vrienden, dat weet ik zeker.

Maar het voelde ergens als ‘falen’.

De discussie verstomde daarna. Ik heb mijn ding gedaan: Take it or leave it.

Ik zag vandaag op LinkedIn een mooie spreuk. Ik hou van die mooie dooddoeners, ze lijken zo mooi, maar als je er zelf voor staat is het een stuk ingewikkelder. Geloof me.

“Blijf bij jezelf”

Dat doe ik. Twee weken geleden zat ik bij een kampvuur en daar was weer de discussie over mij. Sommigen gaven aan dat ze het knap vonden dat ik niet toegaf. Knap? Dat is toch bij jezelf blijven?

Na al die jaren weet ik nog steeds niet wat de beste reactie is. Ik draai het maar om en beschouw het als compliment en zeg “bedankt”. Want ik merk dat mensen dan wel doorkrijgen dat het helemaal niet zo leuk over komt, zo’n grap over een uiterlijk.

Want wees eerlijk: je zegt toch ook niet tegen iemand dat ie dik is, of totaal verkeerd gekleed of… vul maar in. Ook al is het een grap, er zit iets onder.

Nu schrijf ik dit niet om ‘zielig’ te doen, maar iedereen ook eens bewust te maken hoe je met een ander omgaat, wat je zegt en hoe je het zegt en waarom je misschien iets niet moet zeggen of juist wel, maar dan even 1 op 1. Dat geldt niet voor mij, dat geldt voor iedereen, of je nu jong bent of oud. Respecteer elkaar, wees aardig, misschien juist wel in deze tijd.

Want ook al straal ik ..

Geplaatst in

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *