Clubhouse

Een week. Zo lang ‘zit’ ik op Clubhouse en ik raak steeds enthousiaster over dit fenomeen. Het laagdrempelige is geweldig.

Gisteravond had ik even niets te doen en scrolde door de rooms die open waren. Mijn oog viel op het onderwerp ‘creativiteit in het onderwijs’ en ik dook er in, de bijeenkomst was net 5 minuten bezig. Er was een geanimeerd gesprek gaande op het podium en er waren zo’n 15 luisteraars. Voor ik het wist kreeg ik het groene schermpje met de vraag: doe je mee? En zat ik op het podium en was ik deelnemer aan het gesprek. Ik heb me vermaakt.

Het leuke is, is dat je een gremium aan mensen hebt buiten je eigen cirkel. Zo kende ik 1 persoon via Linkedin en helemaal niemand persoonlijk. Op het podium kwamen mensen met verschillende achtergronden: uit de kunstwereld (drama docent), een aantal leerkrachten, ervaren en net gestart en ook een directeur. In totaal zaten we met 9 mensen in de discussie.

Het podium. Ik vind het gek klinken, maar in het gesprek is iedereen gelijkwaardig. En dat is mooi. Men laat elkaar uitspreken, je krijgt reacties vanuit verschillende inzichten en geen zelfingenomen houdingen of mensen die het beter weten.

Dat is mijn ervaring sowieso van afgelopen week. Mensen zoeken elkaar op vanwege hun karakter, hoe ze zijn en welke expertise ze hebben.

Vrijdagochtend, om 8 uur, heb ik met Dieter een half uur gepland ‘just say’, over onderwijs ,veranderingen, de invloed van technologie en wat moet blijven en wat kan anders. Afgelopen week zijn we gestart en het heeft een heerlijke spin off gehad. We hielden het aantal mensen op het podium beperkt (in totaal 4) en haalden mensen het podium op die hun hand opstaken. Waarna deze mensen ook weer na het gesprek van het podium gingen. Het was super dynamisch, waar Dieter en ik elkaar bevroegen, en we de vragen ook weer doorspeelden naar de anderen op het podium of een reactie uitlokten in het publiek. Het half uur vloog voorbij.

Het mooie voor mij is dat mensen mij leren kennen in een gesprek. Dat geldt natuurlijk voor iedereen maar ik zie het ook terug op de reacties op Linkedin. Tijdens een gesprek kan je veel meer van jezelf laten zien dan de 1300 tekens op Linkedin, waar je constant moet schipperen om de kern van je boodschap centraal neer te zetten.

Zo verzamel ik graag mensen om me heen en ben ik zorgvuldig met de invites die ik heb. Want ook die deel ik strategisch uit: vooral aan mensen die op mijn pad gekomen zijn en die ik ‘hoog’ heb zitten. Qua persoonlijkheid, qua interesse, qua kennis. Ik heb nog 1 invite over. Wie?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *