Buiten de lijntjes kleuren

Ik ben altijd fel tegenstander geweest van ‘jufwerkjes’. De voorgeknipte figuren die ingekleurd moeten worden met verf, stiften of kleurpotloden. Ik heb het wel eens gevraagd aan een leerkracht, toen ik weer een waslijn met werkjes zag hangen. Eigenlijk wist ze het niet echt, de ouders vinden het wel mooi en het is wel gemakkelijk. Natuurlijk mochten de kinderen ook wel zelf creatief aan de slag, maar dit waren de thema werkjes. Creativiteit mocht op het verfbord als ‘hoek’ als dat aangebonden werd.

Als je een bepaald motorisch doel wil oefenen, kan ik me voorstellen dat je iets voorbereid hebt. Maar dan nog. Het is wel lekker veilig, en je moet binnen de lijntjes blijven (dus jezelf aanpassen), maar elke vorm van fantasie of creativiteit ontbreekt toch.

In de kinderopvang mogen wat mij betreft bijvoorbeeld de kleurplaten weggegooid worden. Kinderen zijn volgens mij veel meer gebaat bij een groot leeg vel wat ze zelf kunnen vullen, hun eigen creativiteit, ontdekkingen en fantasie in kwijt kunnen. Een bijkomend voordeel is dat de professional (pm-er) kan zien in welke ontwikkelfase kinderen zich bevinden, hoe de ontwikkeling is van de sociaal-emotionele intelligentie, cognitieve intelligentie en motorische intelligentie en of een kind zich ‘veilig’ voelt. Dus competent / autonoom, nabijheid.

Alsof ik het als pedagoog wel goed gedaan heb bij mijn kids. No way. Mijn kids hebben van jongs af aan heel wat kleurplaten verorberd. Bij mij, bij opa en oma. Heerlijk vond ze het. En altijd zo trots als een pauw.

Mijn oudste dochter (12) is nog steeds gek op kleurplaten en die wisselt af met haar eigen Bulletjournaal. Mijn jongste vrat ook kleurplaten. Op een gegeven moment ging ze er zelf dingen bij tekenen. Ze ontwikkelde haar eigen fantasie, haar verhaal in de kleurplaat. Ik heb haar toen eens een wit A4tje gegeven en sindsdien is ze van de kleurplaten af. Ik neem er af en toe nog wel eens eentje mee, maar daar wordt niet naar omgekeken.

Voor de vakantie heb ik een extra groot tekenboek gekocht. Een boek met alleen maar lege A3-vellen. Ze is er dol op en tekent voor iedereen. Het levert ook mooie gesprekken op, want elke tekening moet uitgelegd worden. Zo zie ik onder andere dat ze de hond mist, haar vriendjes en haar avonturen op de camping tekent.

En gisteravond zag ik haar op straat – buiten de lijntjes en toch binnen de lijntjes – een pad maken op het pad. Dat is toch geweldig! 🙂

En natuurlijk, er zijn genoeg kinderen die wel genieten van kleurplaten. Want binnen de lijntjes blijven kan ook heerlijk zijn, structuur bieden, focus en rust. Maar begin daar pas mee als de tekeningen ook een herkenning bieden, iets betekenen voor de kinderen. Want een zwart/wit tekening is super abstract. En kijk eens wat voor hype het is onder volwassenen. Even niets, even ‘ontstressen’, je hoofd leegmaken, niet na hoeven denken en een mooi resultaat krijgen!

Ik denk dat je daar zelf goed naar moet kijken: waar heeft het kind behoefte aan. Het is net als spelmateriaal. Kinderen gaan ontdekken, exploreren, spelen en dan zelfstandig leren. Daar past de professional het materiaal, de activiteiten op aan. Doe dat ook met werkjes en creatieve activiteiten.

Want kom op, werkjes maak je niet voor ouders of omdat je het wel gemakkelijk vindt. Elk kind is verschillend, laat dat alsjeblieft ook terug zien in de creatieve uitspattingen.

Dus – buiten de lijntjes kleuren 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *