Ambitie

Gisteravond had ik mijn eerste wedstrijd met ‘mijn’ dames. We moesten uit spelen tegen een kleine club in Friesland. 

We spelen 3e klasse, en de doelstelling van de club is om kampioen te worden. Ik houd wel van zulke doelstellingen. 

‘Mijn’ team is redelijk nieuw: vanuit verschillende teams zijn de meiden bij elkaar gevoegd. Een team waarvan een groot deel door zal groeien naar dames 1, die nu in de tweede divisie spelen. 

De wedstrijd vond plaats in een kleine zaal, wat eigenlijk vaak al tekenend is voor het aantal indoor sporters in een dorp. Het was een nieuwe zaal, gebouwd bij een VO-school. 

De tegenstanders waren wat ouder, ik schat in dat de dames tussen de 25-35 waren. Nu ben ik heel slecht in schatten.. dus het zou ook een stuk ouder kunnen zijn 🤣🙈

Tijdens het inslaan kijk ik als coach naar een aantal dingen, zoals wie linkshandig is, hoe er ingespeeld wordt, hoe er aangevallen wordt, de service. Ik heb nu een ‘assistent’ coach naast me, een geblesseerde speelster, en die houdt dat voor me bij. Wat een luxe 😊

Wij wonnen de wedstrijd met 4-0. En echt de meeste punten die de tegenstander scoorde waren fouten van ons. Foute services (gem. 4 per set), foute aanvallen, geen afstemming wie een diepe service pakt. De gemiddelde setstanden waren 13-25. Ook al daagde ik de dames uit om de score onder de 10 te houden, het lukte niet. Maar goed, het is mijn eerste wedstrijd, en heb nu gezien waar ik op kan trainen. 

Wat mij opviel, was enerzijds de techniek van de tegenstander, en daarnaast de tactiek. Je zag duidelijk dat er in de jaren niet echt gericht getraind is op de techniek. Iedereen heeft zelf de techniek ontwikkeld. Misschien ook wel omdat er nieuwe mensen van buitenaf gekomen zijn, dat kan natuurlijk ook. Maar die meiden stonden er in het veld eigenlijk ‘alleen’ voor. De coach stond en riep met kreten als ‘dieper’, of ‘1,2,3’ of ‘ren!’. Alleen een opstelling wijzigen door onze service druk, tactische tips geven bij onze aanval of prikballen, die kwamen er niet. Ook dat heeft deels weer te maken met techniek maar vooral ook spelinzicht. En als jouw team dat nog niet heeft, kan jij als coach echt heel veel betekenen is mijn ervaring. En daar groeien spelers weer van. 

In mijn team heb ik een ‘benjamin’. Een meisje wat uit haar vorige team ‘gerukt’ is en niet meegegaan is naar dames 3. Dat heeft wel wat gedaan met haar zelfvertrouwen. En ik heb haar vandaag expres 2 volle sets mee laten spelen en haar specifiek gecoacht tijdens haar aanvallen. Het was een mooi een-tweetje en die glimlach van haar, daar doe je het voor. 

De meiden hebben in ieder geval lol op de bank 🤔🙄😂

Ambitie. 

Ik sprak de aanvoerder van de tegenstander na de wedstrijd. Ze vonden het een heerlijke pot. Zij kwamen vanuit de 4e klasse en hadden nu pas echt tegenstand. Dat was mooi om te horen, al was het voor ons een ‘saaie’ pot. wel een goede leerschool, ook voor mij, maar geen uitdaging. 

En dan is het mooi om te zien waar de ambities liggen. Van het team en van de club. Al is het jammer dat, als je bij een kleine club speelt, minder kans hebt om flink te groeien als speler dan bij een grotere club. Misschien ligt die ambitie er niet. Toen ik in Utrecht woonde zocht ik ook een gymzaaltje op waar een samengeraapt zooitje mannen elke week een uurtje trainde, naar eigen inzicht. 

Maar de spelers die wel meer zouden willen, komen niet verder. Vooral niet als je in een klein dorp woont, ver van de grotere kernen of steden. Dan moet je echt ambitieus zijn. De talenten die je hebt… worden niet gezien of krijgen geen kans om te ontwikkelen. Dit team traint 1x in de week een uur. Ook omdat er gewoon geen trainer te vinden is. En dat is zo zonde. 

Ons team traint 2x per week 2 uur. Daarnaast zitten er speelsters bij die ook bij het RTC trainen, 2x 3 uur per week. Dus 10 uur tegen 1 uur. 

Dus je ambitie wordt ook grotendeels bepaald door de grootte van je club. Jouw persoonlijke ambitie dus ook. En het is zo zonde als je die, door je omgevingsfactoren, naar beneden zou moeten stellen. Dat geldt niet alleen voor volleybal, dat geldt voor alles in je leven. 

Ambitie. Ik kan nu al een briefje maken met namen uit mijn team die nooit in dames 1 komen. Geen ambitie. En dat is niet erg. Als ze de ambitie van het team maar wel dragen: kampioen worden. 

En als je als team, in een klein Fries dorp, de ambitie hebt om lekker te ballen, en de 3e klasse te prolongeren en dat lukt? Dan is dat ook een mooie ambitie. Vooral als elke speelster daar op haar plek zit en dit ook steunt.

En mijn ambitie?

Ik ben er nog niet uit. Ik draai mee in een mooie vereniging, met 1 oud olympisch speelster, 2 oud internationals en een oud oranje coach. Die kennis zuig ik op en ik krijg het vertrouwen. Maar ik heb me voor de zomer al wel aangemeld bij een trainersgroep op Facebook, waar trainers gezocht worden. Het is natuurlijk gaaf om een team te kunnen bouwen, maar ik weet nu al dat ik deze groep nooit als dames 2 of dames 1 ga begeleiden. De kans is zeer aanwezig dat ik ze volgend jaar mag overdragen. Dus ik kan op zoek gaan naar iets hogers, of juist op zoek gaan naar een dorpje om te proberen iets in de lift te krijgen.

Vanmiddag.

Vanmiddag mag ik mijn dochter coachen. Nou ja, mag ik: de eigenlijke coach is er niet, en ik begreep dat niemand van de ouders op stond om het stokje op te pakken. Ik snap dat ergens wel, want het is tegenwoordig meer dan doordraaien en 3x overspelen. Deze meiden hebben ook al vaste spelposities, opstellingen en een systeem. Nog wel eenvoudiger dan de dames, maar het principe is gelijk. Ik vond het wel jammer dat niemand reageerde: je laat een team min of meer in de steek. Via via werd ik benaderd en tuurlijk: ik heb de tijd, dus ik doe het! Ik heb er zin in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *