Als de brandweer

Sinds vrijdag heb ik diep respect voor de hulpdiensten. Ik had het al – maar nu ik er midden in zat, en een onderdeel was, zag ik hoe men op elkaar ingespeeld was. De pitcrew van de Formule 1 kan daar een puntje aan zuigen.

Vanavond was het weer een bijzondere avond: geen levensbedreigende, maar ontspannen. Althans, voor mij. De duikschool had mij gevraagd of ik mee wilde doen om de brandweer mee te nemen onder water, in de Dwingelderstroom. Een brede stroom net buiten Dwingeloo. De afgelopen weken de plek voor de jeugd om van de brug te springen, te chillen en waar ouders in zwommen. Omdat de recreatieplas en het zwembad domweg vol waren.

En nu, nu lag ik er in. In mijn complete duikuitrusting. Samen met 2 andere duikers en 3 crewleden op de kant. En 18 brandweermannen in zwembroek die in tranches van 3 in shorty’s geholpen werden, de duikset aan kregen en op de steiger mochten gaan zitten. Het was een ‘teamuitje’ met een leermoment.

Mannen, waar ik ook heel veel respect voor heb. Mannen die er bewust voor gekozen hebben om anderen te helpen en waar het niet draait om geld verdienen maar iets willen beteken voor de samenleving. Ga er maar aan staan: 24/7 bereikbaar zijn en alleen betaald worden voor een uitruk.

Zo hielp ik vorig jaar in de zomer mee als duiker met ‘auto te water’ in een zwembad. En daar kreeg ik op een gegeven moment een brandweerploeg die ik theorie moest geven en later in het water opving als de auto te water ging (in het zwembad). Ik – Ik aan hen vertellen hoe het is in een auto. Het is net als het reanimeren.. Je weet de theorie, maar de praktijk? Deze mannen wisten wat het was: een auto te water, alleen was het van buitenaf. Ze kenden de protocollen, ze wisten hoe ze moesten handelen en hadden die ervaring ook. Maar nooit ervaren hoe het was om in een auto zelf te zitten onder water.

Ze gingen allemaal 3x waarbij ik de stappen wilde zien die we afgesproken hadden. De eerste keer van de helling af was redelijk eenvoudig, de tweede keer gingen de gordels om en was het al lastiger en de derde keer kregen ze ook nog eens allemaal verduisterde zwembrillen op – dus flink gedesoriënteerd. Het maakte best wel indruk. In een, gelukkig veilige, omgeving waar overal duikers aanwezig waren.

Maar ze waren heel blij dat ze dit meegemaakt hadden: om een beetje te ervaren hoe het is, om zich in te kunnen leven.

En nu, nu lag ik in het water als instructeur. Ha, als broekie, want de meeste mannen zitten al jaaaren bij de brandweer en hebben alles al meegemaakt.

Maar de onderwaterwereld – is ‘mijn’ wereld. Daar voel ik me vertrouwd en fijn. Daar is de rust. Daar is een uur lang geen geluid, behalve de bellen uit de automaat. Daar heb je tijd om rustig na te denken, te genieten zonder afgeleid te worden. En ik vind het mooi om mensen daarmee vertrouwd te maken. Dit jaar heb ik 20 jaar mijn brevet. En ik nam geen genoegen met mijn Open Water brevet, ik wilde door: van rescue diver naar divemaster, inclusief brevetten om wrakken en grotten te penetreren. Steeds een stap verder. De grap is: het hoeft van mij niet diep of spannend. Op 1,5 tot 2 meter zie je het meest en ik kan rustig 10 minuten blijven hangen bij een kreeftje of een snoekje.

Het was bewolkt, er was regen op komst, en het zicht was abominabel slecht. Ik dook even alleen onder toen de theorie instructie gegeven werd aan de kant – na 1 meter was het zicht minder dan 30 cm. Zelfs met mijn goede lamp. Op 3 meter zag ik zelfs mijn manometer niet meer. Alsof ik met mijn ogen dicht onder water zat. Alleen maar de kleur bruin. Het deed me denken aan mijn diepe duik van 30 meter voor mijn Advanced brevet. Ik zat daar zo diep omdat het moest – maar volledig in het donker, volledig vertrouwend op mijn eigen kunnen. Ik had geen keuze. En dan kan je niet snel even gaan staan om lucht te happen.. Je mag maar 18 meter per minuut stijgen.

We deden een parcourtje van zo’n 200 meter. Elke duiker nam steeds 1 brandweerman mee, om te wennen aan de automaat en de hele uitrusting trokken wij ze mee aan de kraan van de fles op de rug in het water. Dat was heel relaxt. Het water was warm, er was weinig wind en stroming. Bij de brug herhaalde ik de instructie: blaas je vest leeg, houd je met je linkerhand vast aan mijn schouder en geniet van mijn licht. En zorg ervoor dat je altijd de kant en mij tussen je in houdt. Het waren al te veel opdrachten voor velen. Want die zagen donker water, hadden iets raars in hun mond en een masker op wat het zicht beperkte. Daarom had ik na de eerste toer de instructies nog verder beperkt: houd mij gewoon vast, ontspan en geniet.

Dat werkte. Het is net een ‘training’ : stem af op de situatie. Die thermometer waar ik gisteren over schreef.

Het was pikkedonker onder water. Sommige mannen waren heel rustig, en van sommigen zag ik aan de kant al dat ze zich druk maakten. Onder water kan je niet communiceren, dus soms moest ik alle zeilen bijzetten om ze bij te houden, want ze gingen zo hard. Ik zocht de visjes wel op – en het was zo mooi, als ik een stekelbaarsje met mijn licht ving dat ze helemaal enthousiast reageerden of zelfs probeerden het visje te pakken.

De oversteek naar de stroom deed ik wat dieper, rond de 2 meter en ik moest me oriënteren op mijn kompas. Dat was het enige wat ik had. Geen bodem te zien, geen oppervlak, geen kant. Duisternis. En een hand op mijn schouder. Iemand die alle vertrouwen, alles in mijn handen legde. Dat is een bijzonder moment. Want je neemt iemand mee die geen idee wat boven of onder is. En het enige wat jij hebt is je computer en je kompas. Ik hoorde later dat zij hetzelfde ervaren tijdens oefeningen, als ze in een mistcontainer rondlopen met perslucht.

Om 20:35 zag ik ineens lichtflitsen door het water. Dat is niet goed. Ik brak de duik af en we kwamen boven. Er was opeens zwaar onweer. De instructeur aan de kant schreeuwde dat we zo snel mogelijk het water uit moesten. En weer die noodstand. Net als vrijdag. Alles wat je geleerd had komt weer terug: de duiker op z’n rug leggen, opdracht geven om te peddelen met de vinnen en hem zelf aan z’n fles pakken en meevoeren. De kortste route naar de steiger. Niet bang zijn maar handelen.

Het duikfestijn viel letterlijk in het water. Ik werd als laatste het water uit gesleurd met mijn uitrusting. Want dat was het primaire doel. Geen contact met water.

Boven water was alles al opgeruimd en vertrokken naar de kazerne. Behalve wij : de crew en de laatste 3 brandweermannen. In de stromende regen heb ik op de tast mijn complete uitrusting ontmanteld en in de tas in de kofferbak gelegd en in mijn duikpak ben ik naar de kazerne gereden. bij geschenen door de felle bliksemschichten.

Er lag een grote plas water in mijn stoel toen ik uitstapte. Ach, leren bekleding..

Bij de kazerne werd ik met open armen ontvangen, ik kon daar heerlijk douchen en kreeg onder de douche een biertje aangereikt. “Neptunus is terug jongens!”, riep er een naar me 🤣🙄🙈

De mannen hadden een cateraar geregeld die, nu in de kazerne, pizza’s bakte. Het was mooi om te zien: 1 team. Mannen die met volgelaatsmaskers brandende ruimtes in gaan, mannen die slachtoffers uit auto’s knippen, mannen die auto’s uit het water takelen, mannen die schoolklassen ontvangen op de kazerne, of een kip redden uit een afvoerbuis. Helden. Net als de ambulance broeders. Echte helden. Die mocht ik meenemen in troebel water – en legden hun complete vertrouwen in mijn handen. Hoe bijzonder.

Tja, het is geen Bonaire of Curacao… het is een stroom in Dwingeloo. En toch…

Het mooiste moment kwam op het moment dat ik de kazerne in liep: ik werd aangesproken door een andere duikinstructeur:”Hoezo heb jij allemaal scholen met stekelbaarsjes gezien?”

Ik zag ze – keer op keer – en heb elke brandweerman mee laten genieten. En ze vielen me allemaal bij toen deze duiker het vroeg. Ha, dat is toch genieten? Want ik had vertrouwen in de man naast me – maakte me niet druk om hoe hij in het water lag, maar liet hem beleven.

Echt.. ik heb genoten als leek. En na 2 biertjes heb ik de autosleutels gepakt en ben naar huis gereden. De natte tas met alle equipment ligt buiten. Morgen weer een dag. Deze mannen – zijn een ervaring rijker. En ik mocht ze daarbij helpen. Hoe koel is dat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *