8 februari

Het lijkt nog zo ver weg. 8 februari. De dag waarop de scholen waarschijnlijk weer open gaan. De week na weer een persconferentie.

Vanochtend las ik in een artikel dat het vandaag precies een jaar geleden is dat Wuhan in lockdown ging. Een gekke periode. Iets wat we nooit konden bevroeden. Het was voor mij in die tijd ook een roerige periode, maar dat is een ander verhaal.

Nou nee.. het liep eigenlijk beiden parallel, het hele jaar door, als een wervelwind, een rollercoaster noemde een vriendin het toen eens. Een bizar jaar wat prachtig begon. Ach, ik denk dat het voor heel veel mensen geldt.

8 februari. Ik ben heel positief ingesteld. Vind ik. Ik geniet van zelfs de kleinste dingen en ik denk in kansen. Ik negeer het gemoster en gemopper en doe dat allemaal af met een glimlach en denk aan wat ik geleerd heb: #mild een wijze les. En toch zie ik op tegen de 9e.

Ik ben een sociaal dier. Nou ja, ik vind het heerlijk om alleen of samen met mijn maatje onder de mensen te zijn. Ik hoef niet in de schijnwerpers te staan. Vorig jaar kreeg ik nog wel de opmerking dat ik dat juist wel moest doen. “Je straalt” vertelde ze, een heel mooi compliment. En ik deed er ook wat mee in mijn ontmoetingen met anderen. Het gaf energie en je zag dat mensen dat (grotendeels) overnamen. Alleen voelde ik het doven als een kaars die ‘verdrinkt’ in z’n eigen kaarsvet. In oktober / november begon de kaars te flikkeren en op 18 december ging ie uit.

Het klinkt desastreus en zo is het niet: ik ben creatief en positief genoeg om er iets mee te doen. En tot gisteren is dat ook gelukt. Maar waar ik afgelopen maand volop mijn werk achter de hand had en daar creatief mee om kon gaan, is dat gistermiddag symbolisch afgesloten met een laatste zoom meeting. Want hoe je ook straalt op een zoom meeting het is niet te vergelijken als echt onder de mensen zijn. Vorige week had ik er bizar veel: het was hartstikke leuk, maar zodra je klikt op ‘end meeting’ is het ineens oorverdovend stil. En die overgang, van dynamiek naar ineens alleen zijn went nooit.

8 februari. de dag dat de kinderen weer naar school mogen. Ik zie er tegenop. Want eerlijk: ik heb deze afgelopen twee weken genoten van het feit dat zij ook thuis zijn. Ik schreef gisteren al hoe gestroomlijnd het verliep. En dat geeft ook de kans om er creatief en speels mee om te gaan.

Op Linkedin plaats ik bijna elke dag wel een leuke ervaring. Juist ook om mensen die het niet zo positief ervaren, of echt radeloos zijn, een hart onder de riem te steken. Ok, naïef wellicht, die mensen zitten vast niet op Linkedin. Maar het feit dat die positieve berichten honderden keren meer worden gewaardeerd dan een inhoudelijk artikel over de hersenontwikkeling bij een baby zegt mij al genoeg.

Het virus kruipt dichterbij. Het voelt als een net wat gesloten wordt. Waar de kinderen in ‘alle’ vrijheid konden bewegen is het nu minder. De oudste traint nog 6x in de week in het zand maar ziet verder niemand. De middelste heeft 1 vriendin waar ze af en toe heen fietst en de jongste speelt elke dag met een andere vriendin. Of misschien binnenkort: speelde. Want gisteren moesten we haar echt zeggen dat ze vandaag niet naar haar vakantievriendin in het noorden mocht. En al discussiërend werden haar andere dagelijkse contacten daarmee ook vergeleken. Wat zou betekenen….

8 februari. De dag dat zij weer naar school mag. Eindelijk. School vindt ze stom, maar ze mist haar vriendjes zo. Maar 9 februari betekent ook dat het huis vanaf half negen stil en leeg is. Iets waar ik vorig jaar van genoot, ik kon doen en laten wat ik wilde: zelfs een wedstrijd ‘zo snel mogelijk de trap op’.

En nu? Geen vrienden of gezelligheid. Maar maak je geen zorgen. Ik heb plannen waar ik me de komende weken op ga storten.

8 februari. Een ‘bevrijding’ voor de kinderen. Ik gun het ze zo. Maar oh, wat zie ik nu op tegen die stilte.

Geplaatst in

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *