De concentratie van een goudvis?

Gisteravond gaf ik beachvolleybal training, 2x anderhalf uur. Eerst aan de jeugd rond de 12-14 en daarna de oudere 16-18. Mijn jongste dochter, van 9, heeft ook training op het moment dat ik in het zand sta. Tijdens het trainen kijk ik wel eens naar haar: hoe ze beweegt, hoe betrokken ze is, wat ze doet, hoe ze reageert. En ik verbaas me dan.. Nee, het verbaast me niets: ze dwarrelt, ze danst, ze speelt, ze ziet alles voorbij komen. Ik had ‘die’ kinderen vroeger ook in de klas. Je herkent ze wel. Ook met het ‘slokje’ moment (suffe term, maar dat betekent dat ze even mogen pauzeren om te drinken) is zij altijd als allerlaatste weer in het veld. Want ze praat met iedereen, ze ziet een takje, ze kijkt wat rond.

Als ik dat zo observeer, dan stel ik mij de klas voor waar ze in zit. En de wanhoop van de juf. In de gesprekken met de juf komt dat regelmatig naar voren. Ze kan zich moeilijk concentreren, is snel afgeleid, helpt graag anderen, wil alles weten, vooral van anderen maar ook van juf, vraagt veel, is kritisch..

Ik heb wel eens gedacht: zal het stempel komen? ADHD? Het werd wel eens geopperd. Ik heb wel eens gegoogeld. https://www.hersenstichting.nl/hersenaandoeningen/adhd/ En tuurlijk: zo herkenbaar. Heel veel dingen herken ik. Heerlijk.

En toen dacht ik ook gelijk: ik ben gek ook, waarom denk ik in hokjes? Het is hartstikke goed wat ik hoor van de juf. Fantastisch gedrag. Misschien is de manier van het onderwijs niet wat ‘past’. Misschien moet er meer gekeken worden naar leerstijlen, zoals Kolb ze onderzocht heeft. En daar zijn weer de eindeloze discussies over. Check hier een eenvoudige uitleg.

De beachtraining is natuurlijk te vergelijken met de klas. Af en toe zwaait ze, en af en toe spreek ik haar ‘vermanend’ toe als ze blijft hangen bij het ‘slokje’ aan de kant van het veld en zeg dat ze moet opschieten. Een concentratieboog van een goudvis.. zou je denken.

Na haar training wilde ze niet naar huis, maar op het terrein blijven: het is een nieuw beleefpark. Dat mocht van mij wel. Ik heb haar zien klauteren, klimmen, huilend naar me toe zien komen omdat ze ruzie had met een touw die tegen haar oor kwam. Om vervolgens weer weg te rennen na wat TLC. En wat schetst mijn verbazing. Ze is anderhalf uur bezig geweest. Ik heb zelfs wat filmpjes gemaakt, zonder dat ze het überhaupt gemerkt heeft.

Het onderwijs zou volgens mij daar veel meer op ingericht moeten zijn. Veel gevarieerder, veel meer kinderen zelf laten kiezen, ontdekken. Veel meer de rol pakken als coach en begeleider. Je hebt zelf wel scherp welk kind waar behoefte aan heeft. Stop met die homogene groepen, stop met die toetsen. Geef een kind de ruimte om te ontwikkelen, help een kind op de route, kijk wat het kan, wat het interesseert. Kijk eens naar Reggio Emilia. Wat ik gezien heb in mijn tijd bij Timpaan, toen ik een Reggio Emilia school begeleidde, was zo fascinerend. Dat zou een verplicht curriculum moeten zijn in elke PABO.

Trouwens.. die concentratie van een goudvis. Wist je dat de goudvis de mens tegenwoordig overtreft? 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *