Dit bericht was de een van de uitkomsten uit het onderwijsverslag van de Inspectie van het Onderwijs. 

Ik kan daar enigszins wel inkomen: ik heb zelf ooit enkele maanden een groep 4,5,6 gedraaid met een frontaal jaarstof klassensysteem en dat was echt organiseren! (en overleven) Differentieer je ‘standaard’ op 3 niveaus, nu heb je al 3 leerjaren in 1 groep.

Toch ben ik er van overtuigd dat kleine scholen ook gewoon goed onderwijs kunnen geven (het sociaal emotionele aspect bij erg kleine scholen daargelaten).

Een mooi voorbeeld is deze school. Een kleine school met minder dan 50 leerlingen maar met zeer tevreden ouders en tevreden inspectie. Het ‘geheim’? Een duidelijke visie / missie wat zich als eerste vertaalt in het onderwijsprincipe wat men fier uitdraagt.  Daardoor krijgt elk kind de ruimte en uitdaging om zich maximaal te ontplooien, in een veilige omgeving. Uiteraard heb je ook een enthousiaste ploeg professionals nodig, wat de onderwijsinspectie gelukkig ook onderschrijft. Uiteraard zijn, naast een gedreven directeur, ouders ook belangrijke stakeholders. Ik geloof dat de hoge betrokkenheid vooral komt door het enthousiasme en het ondernemende wat de school uitstraalt. Het team weet waar het voor staat en wat het wil met de kinderen!

Een prachtig voorbeeld van een kleine bloeiende kenniseconomie. Dat wil je toch niet sluiten? Nu zal een ander onderwijssysteem niet voor elke kleine school de oplossing zijn, maar ik geloof dat de kwaliteit sowieso valt of staat met een duidelijke visie en missie.

Onderwijs is ondernemen: een goede ondernemer heeft ook een visie, wil het maximale uit zijn onderneming halen en zal kansen zien, grijpen, sturen en zorgen (met zijn personeel) dat zijn klanten centraal staan. Zo zal een kleine ondernemer zijn strategie anders moeten insteken dan een grote ondernemer. En kom je op een gegeven moment op het punt dat je niet genoeg personeel meer hebt om de kwaliteit te garanderen…..

Als ouder vraag ik me af waarom er veel gezegd wordt over het onderwijs, maar dat het kader: de onderwijstijden, eigenlijk taboe zijn. En dan laat ik de (zomer)vakanties even buiten beschouwing.

Het is toch voor iedereen ideaal om elke dag met hetzelfde rooster te werken, waarbij je als ouder je kind ‘s ochtends brengt en ‘s avonds haalt, je als leerkracht ‘s middags tijd hebt voor het (te) uitgebreide takenpakket en als kind een uitgebreid uitdagend aanbod krijgt.

Voorwaarde is dan wel dat die middagen goed geoutilleerd zijn: voor elk wat wils. Maar die opdracht kan je neerleggen met een partnerorganisatie. Waarom niet gewoon voor ieder kind de weektaak met in het vakje ‘vrije keus’ het naschoolse aanbod? Dat kan variëren van lekker spelen, een muziekinstrument leren bespelen, oefenen voor zwemdiploma C of Astron bezoeken (in het kader van techniek).

Laat ik voor mezelf spreken: voor ouders zijn dit soort activiteiten haast niet meer te organiseren, of je moet zelf flink wat dagen inleveren. Zwemles om 16:00 uur, wie verzint dat in deze tijd?

Het feit is dat de maatschappij rap verandert: werd er dik 10 jaar geleden bij mij in de lerarenkamer nog schande gesproken van de ‘sleutelkinderen’, nu is het gemeengoed dat vader en moeder samen de kost verdienen en het digitale tijdperk een 5-voudige agenda enigszins praktischer maar nog steeds puzzelen is. Het is echt niet meer alleen de vader die zondag het vlees snijdt, moeder doet steeds vaker mee.

Opvallend is dat directies die zich oriënteren op een continurooster vaak veel weerstand krijgen: van de eigen leerkrachten!  Ook ouders vinden het vaak een cultuurshock.

Uiteindelijk draait het om het kind. Je wil als ouder dat het zich maximaal kan ontplooien en het plezier heeft: in school en daarna en dat tijdens het avondeten de meest fantastische verhalen voorgeschoteld worden. Tegenwoordig kies je er niet meer voor om tweeverdiener te zijn, het is een noodzaak: dus laten we er met z’n allen het maximale uithalen voor het kind!